popołudniowy uśmiech

[Nino]

Wyrzucę ten garnek przez okno.
I tak przypaliłam zupę...
Znowu! Znowu zasnęłam
Przygnieciona dniem czekania.

Przyszedłeś zagubiony w ulicach,
Chciałam cię oswajać wszystkimi
Sennymi możliwościami życia.

Kręci mi się w głowie od tej spalenizny.

Zakurzone cienie marzeń
Wbiły się w szpary podłogowe
I depczę je codziennie
Z rozpaczliwą świadomością.

Talerz roztrzaskał się o kafelki.

Bezsilne myśli wczepiają
w dłonie paznokcie.
Słoneczka pustka, czarniejsza
od zawstydzonej nocy...

A teraz pozamiatać, posprzątać
I uśmiech odwrócić promienny.
Tak, żeby nie zapomnieć
O błyskach źrenic gorących
I zagrzać się w bladym świetle
codziennych mrzonek.

[Dawid Rt]

Nie jest dobrze, ale nie przejmuj się moją opinią i próbuj dalej. Ogólnie, wiersz źle poprowadzony, nie wiadomo, o co tak naprawdę chodzi, o zupę, roztrzaskany talerz, o czekanie, uśmiech? Jak dla mnie roztrzepanie, brak konkretnego wątku, myśli.

[Witek_Zaborniak]

ode mnie na tak, pozdrawiam

[Maja Skowron]

Jak to nie wiadomo o co chodzi?
Mam dokładnie to samo
i ten wiersz chyba jako jedyny z tych które dziś tu przeczytałam rozumiem.
Być może przydałoby się poprawić co nieco...
szczególnie ostatnią zwrotkę
ale na pewno wiadomo o co chodzi.

[Czarna Wstążeczka]

dobry początek. (nie wiersza, mam na myśli drogę twórczą)