Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Czytam Tuwima i Puszkina
wersy pachnące tuberozą,
i zjawy, które ożywiła
poezja, widzę na różowo.

Dlaczego płaczę, kurwa mać,
czy już mnie tylko na to stać?

Kochałem panią – w czasie przeszłym,
pachniała pani tajemnicą,
dotknięciem różdżki, lewym w zęby
strąciła pani miłość w nicość.

Ja się nie skarżę, jest jak jest,
było – minęło, srał to pies.

Wiersz napisałem. Nienajlepszy.
Krytyk mnie skopał zasłużenie:
co pan tu, kurwa, smętnie pieprzy?
Już taki jestem. Nic nie zmienię.

I po co pisać, kurwa mać,
jeśli mnie tylko na to stać?

Mówię do kota: mrucz futrzaku,
masz swój szczęśliwy, koci świat,
bez pokręconych dylematów,
bez zysków i bolesnych strat.

Gdzie ta poezja, pyta wieszcz?
Ty jeden, kocie, chyba wiesz.

Opublikowano

Mateuszu! to najlepszy wiersz, jaki tu zamieściłeś.
świetne klasyczne rymy
niezachwiany rytm, kapitalna tuwimowska stylistyka - tak straszliwie mi bliska.
cudo, zabieram, choć nie dla mnie
ale skoro tu, to RÓWNIEŻ dla mnie
:)))))
a więc zabieram!
brawo i
gratulacje!
Tara

Opublikowano

Mateuszu:

No tak... wiersz płynie lekką frazą, bez zająknięcia, równiutki, z refrenem.
Ale treść!
Co ta pani poezja uczyniła peelowi, że jest nią tak zawiedziony? Że ma do niej taki straszny żal?

A swoją drogą - mężczyzna zawiedziony, zraniony do żywego, wyrzuci strumieniem inwektyw, co go boli. Kobiety użalają się, skulone w kłębek, miauczące kotki.

Podoba mi się, Mateuszku.

Cieplutko, Para:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tom - urządzenia. Kain... e - zdąż, rumot.    
    • @Trollformel   To znaczy, że jeszcze dużo przede mną. :)))) Oberwać od lecącej muchy - inspirujące, jak się okazało. :))
    • @Maciej Szwengielski Próbuje mnie Pan obrazić, bo najpierw nazwał mnie ignorantem, teraz sugeruje psychiatrę i twierdzi, że jestem niedouczony, no fajnie. Już o kulturze dyskusji pisałem, prawda? Ale bez obawy, szanowny Pan jest za cienki, by mnie obrazić. Natomiast usiłując mnie obrazić, daje Pan jedynie świadectwo swojego wychowania.  Mam b. gruntowne wykształcenie w kilku dziedzinach oraz osiągnięcia poważne, też w kilku. Tyle, że lubię sobie pogadać ;)  Tak, zawód księdza jest identyczny, jak każdy inny. Przez długie wieki, dopieszczani przez bidotę tak materialną, jak i intelektualną, narobiło się Wam pod kopułkami, żeście są rzeszą nadprzyrodzoną. Przecież Wy jesteście ponad, prawda? Przedstawiciele Boga(Sic!). A biskupi, to już sami przechodzą siebie. Czy Pan widział biskupa w autobusie, albo w kolejce do kasy sklepowej? Ja nie. No przecież taki hierarcha z hołotą w kolejce stał nie będzie, prawda? Kiedyś, a był to chyba rok 1990, prowadziłem tygodnik, już w nowej Polsce. I co tydzień, wracając do domu, zachodziłem do kościoła i dawałem 1 numer księdzu proboszczowi. On b. się cieszył i żywo wszystkim interesował. Ale raz jego nie było, i zastałem takiego młokosa ale już w sutannie, przed trzydziestką. Przedstawiając się i witając, wyjąłem dłoń. Niestety, kapłan stał jak świeca, a moja dłoń pozostała w powietrzu. Opowiedziałem mu o naszej robocie, zapytałem, czy może przekazać numer proboszczowi. Chłopak, przepraszam - kapłan, entuzjastycznie podjął rozmowę, że słyszał, że też czyta i takie tam. Szybko pożegnałem się, a facio wyciągną rękę na pożegnanie. Niestety, teraz jego dłoń pozostała w powietrzu ... 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Annna2... przywykłam prawie, że u Ciebie jest podwójne czytanie... po polsku, a potem.. po polsku... ;) ehhh... gwary... żeby nie przekład, nie wszystko bym zrozumiała. Treść bardzo. mi.! i od razu mam w głowie...       
    • @APM   Wiersz zaskakuje w ostatniej strofie - przez dwie pierwsze jesteśmy po stronie kogoś zapraszanego do świata, a nagle odkrywamy, że mówiący jest sam, przy piecu, tuląc się do siebie. Ten zwrot zmienia znaczenie całości wstecz -  "wyjdź, pobiegnij, otwórz pamięć" okazuje się nie instrukcją, lecz tęsknotą.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...