Zgłoś

36. Salmakida - Dzień połamanych skrzydeł (narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza)   1.   Dlaczego żyję, skoro inni stali bliżej odpowiedzi?   2.   Słuchałem ryku machin – to bogowie rzucali w nas kośćmi.   3.   Kto ruszył pierwszy, ten spadł pierwszy. Mur pamięta kolejność.   4.   Ich sztandary plątały się jak ptaki z połamanymi skrzydłami.   5.   Na dnie fosy wszyscy mówili w jednym, strasznym języku.   6.   Porzucony taran milczy, choć jeszcze rano chciał skruszyć świat.   7.   Wieczorem liczyliśmy złamania w murze, nie w ludziach.   8.   Pod ścianą spałem z mieczem. Tak łatwiej śnić.   cdn.

@Alicja_Wysocka   Alu.   przeczytałaś ten wiersz przez własne doświadczenie.   zobaczyłaś „odsłonięte nerwy” i pomyślałaś zapewne  o realnym bólu, o kruchości ciała.   ja pisałem  o napięciu erotycznym - Ty odczytałaś napięcie biologiczne.   w obu przypadkach chodzi o ciało pozbawione ochrony, o nadwrażliwość, o iskrzenie. to nie jest błąd interpretacyjny - to przesunięcie sensu.   poezja właśnie tak działa: wypuszczasz tekst w świat i on zaczyna żyć w cudzych kontekstach.   dziękuję za Twoje Alu  przemyślenia .    

Witaj - super -                                 Pzdr.

I choć często się przytula, czy mnie kocha? A co mnie to...! W głowie jedna myśl mi hula: Idźże obiad zrób, kobieto!   :D  

@Alicja_Wysocka jest tam, siedzi sobie. Pozdrawiam