Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


HAYQ, dawno Cię nie było! Miło Cię znów widzieć!@ :-)
Dziękuję za miły komentarz, cieszę się. Tak, stary styl - to pewne. :-)
Pozdrawiam.
mnie też miło
ale czemu @szon? ;))
Oj, nie! To tylko literówka!!! Sam mi ten wstrętny @szon wskoczył! Kurde, ale to wyszło! Ja się tak nie podpisuję!
Opublikowano

( Nieszczęśliwi i chorzy, i siwi,
niezabawni, niesprawni, bezmyślni,
wyczekują latami
tuż przed telefonami,
bo tak bardzo, tak bardzo chcą istnieć.)


Oxywio,
Ci co sie nudza a jakze ich duzo miedzy nami, a o dziwo rowniez pomiedzy nastolatami,
sprawiaja wrazenie zmeczonych zyciem i dlatego wygladajacych na "zdziadzialych" czy "starych".
W rzeczywistosci sa mlodzi wiekiem ale z "duszami starcow".

Nie wiem dlaczego utarl sie generalnie na swiecie, a zauwazylem to szczegolnie w Kraju nad Wisla stereotyp "starych ludzi" czy "glupiej blondynki" (dumb blond, reputacji ktorej probowalem bronic w Ciemnym blondasie gdzie uzylem celowo skladni "czestochowskiej" aby podkreslic charakter stereotypu).

Doswiadczeni zyciem ludzie czy atrakcyjne blondynki nie musza byc mentalnie czy fizycznie uposledzonymi, i wiekszosc z nich daje sobie rade z roznego rodzaju przeszkodami umyslowymi (poezja!) i fizycznymi (czasami w formie koniczynek) bez problemu.
Uzywajac hasla "Stereotypy - umyslu limity" chcialem podkreslic ze " przypinanie
podszewek" pewnym grupom ludzi (starcy, glupie blondynki, Cyganie, ateisci, wsiarze etc) nie swiadczy dobrze o naszej kulturze postrzegania prawdy i harmonijnego obcowania z tymi Bliznimi ktorzy sa troche inni od Wiekszosci. Mysle ze sztuka powinna wyrownywac te wyboje w naszej wyobrazni.
Serdecznie pozdrawiajac i przepraszajac za niewatpliwy frasunek, klaniam sie nisko

Opublikowano

Ten wiersz jest pewnego rodzaju kpiną, słowa narratora ironiczne,
skierowane do ludzi, którzy tak właśnie myślą i mówą o ludziach
w starszym wieku. Nie można identyfikować autorów z podmiotami lirycznymi.
W wierszu zawarta jest wyraźne wyśmianie takich zachowań.
Każdy chyba zna kogoś, o kim może powiedzieć: starszy wiekiem człowiek
- a taki młody duchem, chłonny umysł, werwa, poczucie humoru!
Odwrotnie - o niektórych można powiedzieć: taki "młody starzec"!
Podoba mi się Twój wiersz, daje sporo do myślenia, każe zastanowić się:
a jaka ja jestem? Jak ja myślę, postępuję?
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


To Ty myślisz, że ja myślę stereotypami? A znasz mnie choć trochę?
Po pierwsze, moja córka jest blondynką, i to bardzo mądrą, niestereotypową blondynką, atrakcyjną i odstraszającą niemądrych facetów.
Po drugie, przeczytaj mój komentarz, który wpisałam pod wierszem Doroty Karoliny o starości: [url]www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=117609#dol[/url]
Po trzecie: ludzie starzy i chorzy, i osamotnieni, też istnieją. Wierz mi. I mówienie o nich nie jest zapędzaniem się w stereotyp. Niby dlaczego?
Po czwarte: popatrz, co napisała poniżej na ten temat Baba Izba, bo ona najlepiej Ci odpowiedziała. Przecież to nie ja jestem osobą mówiącą w wierszu, na litość Boga! Kto Cię uczył czytać?!

A tych sformułowań nie rozumiem: "[...]wiekszosc z nich daje sobie rade z roznego rodzaju przeszkodami umyslowymi [u](poezja!)[/u] i fizycznymi (czasami [u]w formie koniczynek) bez problemu." - czy to jakaś nieudolna kalka obcojęzycznej frazeologii? Inaczej mówiąc: czy tak się mówi za granicą? Ale w naszym języku nie istnieją takie określenia, są niezrozumiałe!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Kochana Babo! Jesteś znowu! :-)))
Najserdeczniej Ci dziękuję za doskonałe zrozumienie wiersza oraz intencji autorki, oraz za obronę tegoż wiersza przed ignoranctwem i oskarżaniem o dosłowność, o płyciznę uczuć wobec ludzi starszych. (Nigdy by mi nie przyszło do głowy, że można nie dostrzec sympatii dla starszych ludzi w moim wierszu, ale widocznie i tak można).
Pozdrowieństwa, Izbo, i do następnego!
A wiosną musimy w końcu razem wybrać się na długi spacer jakąś dziką i groźna okolicą! :-)
Opublikowano

Oxywio,
Czytac uczyla mnie Mama i wyglada na to ze gdzies utknelismy z nauka czytania.
Komentarz przeczytalem i podziwialem, wyglada na to ze sie nie doczytalem do sedna sprawy w Twoim wierszu
Moje proby pisania po Polsku na tym Forum sa swietna nauka Jezyka ktorego nie zdazylem sie douczyc, jak rowniez pomoze mi powrocic do kultury z ktora rozstalem sie tak dawno temu;
po takiej nauce latwiej mi bedzie powrocic na Ojczyzny lono...

Z podziekowaniami za poprawianie moich ulomnosci, pozdrawiam i zycze Wesolych Swiat
or Dosiego Roku

Opublikowano

Już tyle napisano przekomarzając się komentarzami, i to tak pięknie i (jak mniemam) tylko dobrodusznie o tym wierszu, a właściwie o tej piosence, że powiem, tyle od siebie, co powtórzę, że ten utwór jest dobroduszną satyrą o starych ludziach. A jeżeli jest coś z kpiny w tym wierszu, to tylko w tym sensie, że chyba kpią sobie czytelnicy, którzy nie odbierają dobrodusznie słów autorki. Ludzie starzy w końcu są cudownie prości, cudownie bezpośredni, cudownie naiwni, cudownie szczerzy… Inna sprawa, że te starcze cudowności, zwłaszcza dla młodych są, bądź wydają się upierdliwe. Ale nawet jeżeli są upierdliwe, to przecież są tylko cudownie upierdliwe. A to, że działania starszych ludzi są, czy mogą być upierdliwe, bądź tylko cudownie upierdliwie, wcale nie znaczy, że starzy ludzie są upierdliwi, a choćby i cudownie. A znaczy to, że starzy ludzie przez młodych ludzi są tylko (a przynajmniej najczęściej) najbardziej kochani. Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Miet, jeśli byłam trochę złośliwa, to przepraszam, ale kiedy ktoś mi zarzuca niekulturalne zachowanie wobec starszych i stereotypowe myślenie, to mnie trochę ponosi.
Myślę, że pozostaniemy dobrymi kumplami. :-)
Pozdrawiam.
Oxyvia.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


WiJo, dziękuję za ten świetny, zabawny i mądry komentarz. :-) Tak właśnie jest, jak piszesz - zgadzam się z Tobą w każdym calu!
Pozdrówka.
Oxyvia.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Kosie Kochany, i zupełnie jak o mnie! Zaczynamy śpiewać starczymi głosami? Ale chyba jeszcze dość wesoło??? No to kiedy przyjdzie odwilż, to przyjedź do mnie nareszcie. :-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...