Jan Paweł II

[Robert Kalinowski]

Walczył za ojczyznę,
słowem zawsze wygrywał,
on kochał wszystkich,
nawet morderców z piekła.

Był mym bohaterem,
od dziecka mówiłem,
że gdy dorosnę,
chcę walczyć nie siłą,
lecz słowem.

A gdy w kwietniu zmarł,
modliłem się za jego duszę,
aby w niebie mógł odpocząć,
i spoglądać na mnie w wierze.

Gdyż na ziemi,
tylko się modlę,
nie robiąc nic,
bo tylko tak mogę,
rozmawiać z nim.

[Joanna_Janina]

Jak na razie jest to proza. Ale próbuj dalej i ubieraj słowa w piękne metafory. Temat dobry, aczkolwiek nie wyszło. Czekam z niecierpliwością na następne, mam nadzieję że bardziej liryczne. Nie poddawaj się!
Pozdrawiam :)

Janina

[WiJa]

Zgadzam się z uwagami poprzedniczki, chociaż nie do końca. Bo wiersz, nawet jeżeli nie jest dość dobry, jest jednak najlepszy z wszystkich czterech autora. Znaczy się, nie martwił bym się tym, że to (czyli ten wiersz czy nie wiersz) jest prozą, czy tylko podpada pod prozę. Ważniejsze jest to, żeby w dość ciekawy sposób poruszał temat. A ciekawy sposób, to nie koniecznie górnolotne i obiegowe (powszechne) myśli i frazy. Tylko więc zalecam (więcej) operować własnymi słowami i zwrotami (czyli nie powtarzanymi, chyba że w wyjątkowo innym i trafnym kontekście). Ale całościowe ujęcie tego wiersza (począwszy od pomysłu na wiersz) jest swoiście wymowne. Chociaż na razie jest to za bardzo zunifikowane, czyli za mało charakterystyczne, za mało odzwierciadlające jedynego w sobie autora ze swoimi naleciałościami i przywarami, od czego zresztą żaden człowiek nie jest wolny; a co tylko uczłowiecza człowieka (a wcale więc nie oddala człowieka od człowieka). Inaczej mówiąc, zalecam (w wierszach, jako i w życiu) po prostu być sobą i tylko sobą Pozdrawiam.