tęsknię do

[DresuUzała]

tęsknię do

niemych murów
zimnych nagich ścian
do oddechu spękanego tynku

do stolika z obrusem
sprószonego kurzem
i garnka gotowanych ziemniaków

do bieli i czerni
suchego pyłu w nozdrzach
do głuchego echa
od którego się odbija duch

więcej jest krwi w nich
niż w przekwitłym plastiku

[WiJa]

Niczego sobie wiersz, czyli dobry, a nawet, jeśli na początkującego twórcę – bardzo dobry. A nawet, im częściej czytam ten wiersz, tym bardziej mi się podoba. Jestem wręcz zaskoczony, że autor nie przedobrzył tego wiersza, to znaczy, że uchwycił i przekazał tyle, i tyle tylko, ile potrzeba było, a więc nie za dużo. Inna sprawa, że już wolę, jeżeli wiersz jest niedopowiedziany niż przegadany. Ale co jedno, jak i drugie nie dotyczy tego wiersza, bo wiersz po prostu jest w sam raz. No, wręcz nie mogę się nadziwić wymowności i trafu (przynajmniej jak dla kogo) tematu i refleksji. Ale przecież, tyle to autor trafił w temat, co mu to po prostu w duszy gra, i co więc w dalszym ciągu pięknie żyje w sercu poety. A dzięki wierszowi może także odnaleźć się i ożyć w sercu i duszy czytelnika. Gratuluję wiersza i pozdrawiam.

[Sa De]

nie ma ducha bez strumienia krwi. a tu "taka Ameryka, plastikowa kicha". i ja tęsknię.