balansując

[majkaa_m...]

Analizując sennodzienny dualizm poranka
wysuniętą stopą ugniatam rzeczywistość
zamykam drzwi do przedziału pociągu
który zderzył się z pierwszym zmrużeniem

Dzień jest gęsty
oblepia skronie niedospaniem
wypomina bezsseność jak zdradę
Bez sentymentów utkam sieć
nad szklanką kawy

[Ona_Kot]

przekombinowane :( jakby na siłę, szczególnie pierwsza część
w dodatku wersyfikacja mi nie odpowiada
niestety :(
bo jest wtym coś ciekawego
codzienne zmaganie ze snem ;)

można jeszcze popracować

ale proszę mnie nie słuchać, bo jestem tylko Kocicą
i mam "kaprysy" podobno

pozdrawiam

[Messalin_Nagietka]

jeśli dobrze rozumiem to rzeczywiście balansowanie z kawą w przedziale pociągu jest niesamowitą akrobacją - szczególnie nad ranem - często miewałem takie zdarzenia - dlatego napiszę, że rozumiem ten wiersz - może na własny sposób - hihihihi - nie będę opisywał swych wypadków - ten za wszystkie - jedno w nim wnioskiem, że trzeba przeżyć aby móc w niego uwierzyć
MN

[Patrycja Rosłoniec]

Również zmieniłabym odrobinę wersyfikację. Np. "oderwała" dwa ostatnie wersy od reszty... Poza tym przeszkadza mi zaczynanie wierszy z wielkiej litery. To niekonsekwentne, bo każdy kolejny wers zaczyna Pani już małą... Acha. I w porównaniu do drugiej zwrotki, w pierwszej wersy są za długie. Proponowałabym jakoś je podzielić. Wtedy utwór będzie czytelniejszy. Jeżeli chodzi o treść, jest całkiem dobra. Są czasem zgrzyty, czasem jest rzeczywiście przekombinowany, czasem przegadany, ale w morzu słabych wierszy, jakie zamieszczają tu ZBYT PEWNI SIEBIE debiutanci, ten wypływa na sam wierzch. Pisanie w dobrym kierunku.

Pozdrawiam, Pat.

[bbbecia]

"Dzień jest gęsty
oblepia skronie niedospaniem
wypomina bezsseność jak zdradę
Bez sentymentów utkam sieć
nad szklanką kawy "

Piękne - tyle powiem. Pozdrawiam!

[LzP]

Bardzo kleisty klimat