Budowanie

[Bronisław Jaśmin]

korzenie nie wystają na ruinach świata
najlepszym alpinistą wiatr przełączą firan
wspinaczem jest feralnym jako nieudacznik
gdy obok jego torsu zagra faun ogrodem

lub jakiś znowu demon ogrodami oczów
korzenie nie wystają na ruinach słów
bo ziemia jest ruiną wystająca z nami
czasami nieraz nawet wystająca z nas

położę na alei liście w dali zgniłe
i wzniósłszy dłoń swą w górze powiem jest gdzieś słońce
odeprę wiatr słowami słońce nie jest dłonią
ostatkiem takie słowa pałac w nim postawią

promieniem nie wylecą aby uczyć łąki
od świata pozbawione łaski i pokoju
skrócone próśb pokorą dłonie las leczące
jedynie słów ostatkiem we krwi pałac wzniosą

[Angelika K.]

"Celem artysty jest skraść choć jedną sekundę z życia odbiorcy który zechciał zatrzymać się przed obliczem dzieła"

Jeśli moja interpretacja jest słuszna, to bardzo chętnie czytam utwory o właśnie takiej tematyce. Tutaj na pewno musiałam poczynić chwile refleksji, zatrzymać się na sekundę łowiąc kreowanie i odrodzenie, element buntu, rolę człowieka....

[Bronisław Jaśmin]

Prócz tego co słuszne w twej interpretacji, Angeliko, to utwór przekazuje ważne przesłanie, że twórca powinien ogarniać swoje dzieła myślą i ich zrozumieniem, i tylko oby nie odwrotnie. Wiersz ten ma za zadanie pokazać proces twórczy nie tylko artysty, co w ogóle człowieka. Mam na myśli ważną prawdę, że pierwotnie rzeczy bezużyteczne, które zostały przez ludzi przebadane, są potrzebne. A wtedy tworzą ludzi, choć kiedyś nie miały z człowiekiem nic wspólnego:
odeprę wiatr słowami słońce nie jest dłonią
ostatkiem takie słowa pałac w nim postawią...

Na przykład dzisiaj słońce wykorzystywane jest do produkcji energii elektrycznej, i tylko dlatego, że człowiek poświęcił mu trochę więcej czasu. Pozdrawiam i thanks you za komentarz :)