res gestae

[tolekbanan]

w załamaniu pryzmatu gdzie noc się wypiętrza
układałeś pragnienia w szufladach ukryte
szeptem kłamałam gwiazdom tanie obietnice
już przy setnym impulsie dotknęły się wnętrza

wypełzaliśmy z koszul nylonowej władzy
w ciszy sondując blizny pomiędzy plamami
niepewnie zabłądziliśmy w sobie ustami
w biel opadając najświętsi ze świętych nadzy

nie szukam twoich dłoni i nie płaczę skrycie
w latach splątanych mocno w przyczyny i skutki
nie boisz się gdy wyjeżdżam własne przeżyć bycie

choć wtedy łatwiej szczypią samotności smutki
znam zagłębienie ramion gdzie zostaję biciem
wiesz że jest miejsce w oczach gdzie nie będzie pustki

[Anna_Para]

To byłby piękny sonet! Wiem, że nie czas i miejsce na takie rady, wybacz. Powyrównywałabym długości wersów. Poza tym - pięknie o miłości! Pierwsza strofka - doskonała. Byle przestawić: "szeptem gwiazdom kłamałam" - i będzie perfekt. Pozostałe strofy wymagają większej ilości zabiegów. Cieplutko, Para:)

[tolekbanan]

dzięki popracuję nad tym może:-)

[cezary_dacyszyn]

nie będę parafrazował Pary :-) Zupełnie się zgadzam . Dla mnie - bez zarzutów całe sześć pierwszych wersów , reszta poetycko nie odstaje ale składniowo i owszem . Niemniej miło było przeczytać :-)