Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ah te chlorowodorowe botki made in Paris,
rajstopy miękkie, spienione, z szarego mydła w prążki
i gumowa spódnica
ponaciągana lokówką z poprzedniej epoki .
Ognista sukienka z szufladkami przy biodrach
mieszcząca każdy skrawek duszy..
te wenusowe zmartwienia.
Sweter, który ukrywa
słowa z metalu i drewna i różę wiatrów i Ciebie.
Jeszcze korali bladych z księżycowej skały
brakuje,
i parasolki z ziemskich kwiatów,
widoków już mi nieznanych.
Toż to wyżyny myśli modowej arystokratki,
panny z pozaziemskiej Vogue'owskiej okładki.

Opublikowano

No.., takie kobiece fi, fru, fro. Uwaga - "ach" piszemy tak, a nie tak, jak Ty napisałaś. Popraw. Intryguje mnie gumowa spódnica naciągana lokówką. Kurcze pieczone, nie wiedziałem o czymś takim.

Mimo braku wiersza, nie jesteś pierwsza, gratuluje podjęcia się, chwilowo nieudanej, szlachetnej sztuki pisania wierszy.

Pozdrawiam

Opublikowano

ach, trzeba poprawić
nie wiem czy to wina wina, ale mnie ten wiersz uwiódł, jakąś taką beztroską w tworzeniu go (wiersza nie wina) jak mniemam
do poprawy jest dużo, ale czyta się dobrze
tak na zachętę - zaliczone:)
r

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @lena2_   To "rozgościć się w sobie" brzmi jak najprostsza i najtrudniejsza rzecz jednocześnie. Piękna myśl. :) 
    • @Berenika97 bieda nie musi być smutna , zła karma jest smutna
    • @Waldemar_Talar_Talar   Paradoks tego wiersza jest piękny - chcemy uporządkować życie przed odejściem, ale jednocześnie to brak tego "uprzedzenia" sprawia, że żyjemy tak, jak żyjemy. Z całym tym chaosem dobra i zła. :)  Pozdrawiam. 
    • @viola arvensis   Mocny i przejmujący obraz. Najbardziej uderza ten kontrast między "pędzącym, cyfrowym" tłumem a ciszą i spokojem bijącym od starszej pani. To ona, choć niezauważona i zepchnięta na margines, wydaje się jedyną naprawdę wolną osobą w tym betonowym więzieniu. Czytając ten wiersz, mam ochotę podejść do tej pani i po prostu przy niej usiąść, na przekór temu tłumowi. Bardzo podobają mi się metafory - "szara fala brudnej rzeki" i "współczesne zombie" idealnie oddają marazm miejskiej egzystencji. Świetna diagnoza naszych czasów. Bardzo smutna, ale jakże trafna. I to spostrzeżenie o tym, że "bieda i smutek" to dziś towar, którego nikt nie chce kupować - poruszające i świetne! 
    • @Alicja_Wysocka   Piękny jest ten moment, gdy sen jest tak namacalny, że czujesz sól na ustach (jeszcze po przebudzeniu...). Najpiękniejsze są te sny, które zostawiają ślad - zapach, dotyk, tęsknotę. Czytając to, sama poczułam ten piasek usuwający się pod stopami. Ale ten wiersz to również subtelny, oniryczny zapis tęsknoty i bliskości, która realizuje się w przestrzeni marzenia sennego. Ukazujesz, że choć rzeczywistość (budzik) rozdziela was, to w sferze snu mogą oni doświadczyć pełni szczęścia i jedności. Cudnie napisałaś!  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...