patriota

[Łukasz Sarnowski]

Czuję pot.
kropla po kropli,
Wijący się po czole.
Z obdartych łokci
żelazną krew,
przyodzianą w trud.
W zakurzonym i brudnym mundurze biegając,
słyszę w oddali jęki śmierci.
Łzy do oczu się cisną
a przez zaciśnięte zęby wykrztusiłem:
za Ojczyznę!
za moich Rodaków!

[Gość]

Sama patetyczność nie opisuje patrioty.
Pozdrawim, P.

[michalekorg]

faktycznie, patos jak w V symfonii Bethoveena;p mnie osobiście najbardziej rażą dwa ostatnie wersy, ponieważ pierwsze sześć wersów tworzy jakąś zgraną całość, od siódmego zaczyna się bałagan, tutaj jest ten punkt, w którym emocje zamiast narastać słabną, i cała patetyczność, która pojawiała się na początku, nie osiągnąwszy punktu kulminacyjnego traci sens, ginie bez echa, nie pozostawiając żadnego śladu. Moim zdaniem, to nie powinna być ostateczna wersja wiersza, oczywiście Łukaszu zrobisz jak zechcesz, popatrz też, że pierwsze sześć wersów posiada rytm, wydają się bardzo muzyczne, natomiast reszta wręcz przeciwnie i to też wpływa negatywnie na jego spójność, na to, że wiersz zamiast nabierać rozpędu, od samego początku zwalnia, słabnie, traci emocje, moim zdaniem jest do dopracowania;) fakt, że tematyka jest trudna, nie jest łatwo pisać o czymś, co jest stałe, niezmienne, o czym pisało się zawsze, ale myślę, że będzie dobrze;) grunt, żebyś Ty był zadowolony z tego, co piszesz;) pozdrawiam.

[Pan_Biały]

niedobrze jest p. Łukaszu
proszę przeczytać na głos, jakbyś strzelał z karabinu do pustych puszek po piwie i za każdym razem chybił
r

[Marek_Dziekan]

Emocje, patriotyzm, rozumiem. Lecz odnoszę wrażenie, że w tym wierszu brakuje siły, które w utworze zmierzałeś umieścić. Z końcówką trzeba coś zrobić, no wymyślić coś innego, mniej patosu, więcej poezji, a wiersz wyszlachetnieje na miarę myśli i emocji drzemiących w duszy autora. Wymaga dopracowania.