wieczny spoczynek

[Ryszard Kisiel]

Złote liście sypią się z drzewa,
zasypując z marmuru płytę.
Wiatr w gałęziach tren smutny śpiewa,
a ja napis wytarty czytam.

Odwiedziłem bliskich, znajomych,
zapaliłem im wieczny ogień.
Czasem po drodze wstąpię do nich,
ażeby porozmawiać sobie.

Dziś rozmawiam z ojcem i matką,
w myśli obejmuje ramieniem.
Przecież widzimy się dość rzadko.
Przyjdę znów, w Boże Narodzenie.

Nad cmentarzem rozgościł się mrok,
jeszcze słowo ojcu i mamie.
Na wieczny ogień kieruję wzrok,
wieczny spoczynek daj im Panie.

[Duks]

Cześć Ryszardzie.
Wiersz na czasie. Intymny, wzruszający i w moim odczuciu szczery.
Podoba się.

Mam drobne uwagi, co do interpunkcji.
W drugim wersie pierwszej oraz trzeciej strofy powinna być kropka.
A w ostatnim wersie wskoczyła Ci jedna kropka za dużo.
Domyślam się, że to przez przypadek.
Popraw, bo szkoda wiersza.

I jeszcze jedno, czwarty wers pierwszej zwrotki i drugi drugiej zacząłbym z małej litery – jako kontynuację zdania.
To takie moje przemyślenia na temat Twojego wiersza.
Przeczytałem z przyjemnością.

Serdecznie pozdrawiam,
Andrzej

[krzysztof marek]

tak, wiersz szczery a to jest najważniejsze, nie tylko w tym utworze. podoba mi się szczególnie fragment o zapowiedzi odwiedzin w Boże Narodzenie.
Ryszardzie, posłuchaj Andrzeja i popraw, szkoda wiersza, istotnie.
pozdrawiam.

[Gość]

Podziwiam Ryszardzie, każdy temat Ci płynie pezją... Pozdrawiam. Eugi.

[Ryszard Kisiel]

Witajcie kochani, Andrzeju, Krzysztofie,Eugeniuszu, dziękuję za wizytę na mojej stronie
i zawsze cenne od Was wskazówki. Zastosowałem się do nich. Życzę zdrowia i serdecznie
pozdrawiam. Ryszard