Pod wieżą Babel

[Damian Kwiatkowski]

Stanąłem tu i teraz pośrodku świata
patząc dookoła, wypatrując brata
ta nowa wieża Babel radosne ma okrycie
lecz w środku jest smutna i szara, uboga w życie.

Gdy stałem tu i wczoraj w ślicznej pogodzie
chciałem odnaleźć szczęście, będąc życia godzien
lecz wszystko co radość miało przynieść niechybnie
przynosiło gorycz i smutek, więc szlabanem zamknięte

I nagle spostrzegłem w prostocie umysłu
że życie moje stoi o krok od pomysłu
jak zmienić tej trudnej wędrówki szlak
jak dać memu sercu szczęśliwości smak.

Odsunąłem wszystko bez żadnej żałości
przytuliłem mą lubą idąc ku szczęśliwości
i odkryłem na nowo sens życia,
tak prosty i piękny, choć trudny do zdobycia.

[Fly Elika]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ładny wiersz, ja też szukam i szukam swojej wieży Babel,
teraz jestem przy El Greco i takiej średniowiecznej zatrzymałam się
tajemnicy i nawet przez nią się rozstałam, a tajemnica nie wie dlaczego
tajemnicy nie znam tym bardziej nie odpowiem, tajemnica podobna zresztą
tajemnicy.
Życie przede mną właściwie cały czas stawia tajemnice.
Życzę powodzenia i szczęścia. Piękny temat.
Ja tego szczęścia nie mam specjalnie.
p.s. Oczywiście komentarz wcześniejszy, który napisałam
z rozwinięciem o językach nie przeszedł.
Psychicznie dołuje to forum też.

Pozdr.

Napisałam dłuższy

[Zjajami_Baba]

otóż to
takie to proste a takie trudne że wręcz niemożliwe
wiersz jednak niedopracowany
troszkę
a szkoda
:)