Przychodzą

[Krzysztof Kwiatkowski]

One czasem przychodzą
Czasem
Przychodzą czasem one
gdy
Z daleka liść upadnie
Z daleka
Gdy upadnie liść daleka
utonie

Surowo swoją drogą
Swoją
Drogą swoją surowo
Blado niezmiernie czarno
Widzą świat życie
Nowo

Narodzony nie wie że istnieją
Stary zapomnieć nie zdoła
Młody oczy pęd i księżyc
Widzą często Anioła

Cóż urodziwszego
Na tym drzewie ludzkim
Kwiat rosa róża liść?

upadnie
Z daleka
Gdy upadnie liść daleka
utonie

[Piotr Sanocki]

Wiersz świetny! Spodobał mi się. Ciekawa zabawa słów, filozoficzne myśli, jak myśl nawiedzona, długo dręcząca człowieka. Niewyraźne, choć kilka razy powtarzane. Podoba mi się.

"upadnie
Z daleka
Gdy upadnie liść daleka
utonie"
Zakończenie jednak trzeba dopracować. Nie może być to samo co na początku. Musi być nowa, oryginalniejsza myśl, która będzie lekkim szokiem dla odbiorcy! Na epewno wiesz o co mi chodzi ;)

Pozdrawiam serdecznie

[majkaa_m...]

początek zaskakujący, bo chciałam się przyczepić do tych powórzeń, które przecież świadome i właściwie to ze specyficznym smaczkiem
podobało się aż do przejścia z tym nowonarodzonym
później napięcie spada
wykombinuj z tą końcówką coś bo początek podoba się niezmiernie
kłaniam się
Maj

[Ona_Kot]

to ja się wyłamię - dla mnie to nic ciekawego
nie podoba się
i to (co dziwne!!) nie przez powtórzenia
ale przez to, że np blado niezmiernie czarno nie ma dla mnie sensu
ani grama

pozdrawiam

zdziwaczała

[Witold Marek]

Pewien Anglik tak pisał (nie pamiętam nazwiska), niezależnie od tego podoba mi się ta maniera, tutaj adekwatna, dyktuje nastrój i harmonię. Końcówka jak samodzielna tęskna etiudka. Pozdrawiam.