Bona fide! Est modus in rebus

[Mateusz]

Panie patrzysz na mnie i nie widzisz
mojego wielkiego cierpienia
na Twój krzyż zmartwychwstały
naród nasz jak Ty umiera
ostatnio podobnie jestem przybity
ja Twój oddany w cnocie rycerz
dla tych którzy zginęli za prawdę
staję do walki o honor w modlitwie
bo znów w grzech pełni ziemskie szatany
miecz swój podnoszą by Ciebie dobić
a Matka płacze nad obeliskiem
z ran łzy boleści płyną rzekami
gdzie jest Bóg Honor Ojczyzna krwawi
chciałbym to wszystko z siebie wykrzyczeć

[Fly Elika]

Chcieć i móc krzyczeć, rozpoczynasz trudną sentencją i to Horacego,
który pisał o carpe diem, Pojmowanie carpe diem, jako zwykłego łapania
chwil może być tak zgubne, jak napis na pubie :)
Po prostu śmiech, wtedy bierze. Nie myliłam się, cytaty to jedno, a dogodne
sobie światło na literaturę to drugie, tłumaczenie nigdy nie jest proste,
a efekty tłumaczenia paradoksalnie różne. Bez cnoty umysłu
nie ma filozofii i jej przykładu, tak jak bez honoru i rozumu miłości
ojczyzny. Z przypadku jest pogmatwanie, a wiara już ostatnim dobrem -
To najgorsze z możliwych tłumaczenie. Podałam ten przykład na tyle
specjalnie, żeby pokazać, jak bardzo różni się od, "W dobrej wierze, w rzeczach
Jest miara."
Nie trzeba afiszować wiary, by rozumieć od zarania czym jest dobro
i wierzyć w dobro unoszące się ponad złem. Ze zła powstałe dobro
jest za często za późne, by powstało z niego dobro właściwe.
W sentencji jest kropka, która oddziela fakt sentecji od przekazu.
To tak z mojego czytania, oprócz całego ducha patriotyzmu,
który dobremu człowiekowi nie jest obcy i nie chce być podważany
Cierpieniem z niewłasnych win i krwi. Takie pojmowanie
oddaje najbardziej moim zdaniem tłumaczenie ,, W dobrej wierze!
Wszystko ma swoje granice.
dowolność tłumaczenia jest też kluczem do pojmowania wszelkiego dobra.
Pozdrawiam, miło było, choć ze smutkiem pomyśleć nad twoim wierszem.

[dawniejbezet]

Proszę krzyczeć - zamiast udawać, że tworzy pan poezję.
Życzliwie - pozdrawiam