Fala

[Bronisław Jaśmin]

I - fala

Faliście fala falą drogi i nabłonka,
Nie czuje się wilgotną patrząc na chmur słońce.
Chociażby niech przemyje twarz jak noc skowronka,
Na morzu jest niestety niepotrzebnym kolcem.

Jest wyrafinowana grzbietem pocałunków,
Próbując już skamienieć wypełzając na brzeg,
Dopiero fala dotknie sobą stratę nurków,
Gdy zwróci się w wód stronę tuląc do skał miazgę.

W tej fali my jesteśmy, ba jesteśmy falą.
I taka rzeźb podeszwa chyli się do stopy.
Bo oko nasze bliższe nam jest -- swoją stalą,
Uwodząc nas nie zmieni'''' cudną płaskość w groty.


II - bryza

I szkoda; obojętny, szorstki i też zimny,
Odtrąca kokieterię wiatr jak skrytobójca.
Udając, że się zgadza na cios jakby z rynny,
Ujarzmia ją jeździecko galopując w słońcach.

A potem jak komensal z jej padliny piaskiem,
Przeczołga się, odżyje. Nic on wcześniej nie jadł.
I wstanie i wyzionie swym strzępistym wrzaskiem,
Morskiego ducha, który padł dla chwil sytości.