Ważka

[Bronisław Jaśmin]

Jesteśmy jak płonące w oczach loty ważki,
A spokój trzcin zerwany jest jak świt, bzyk skrzydeł.
Zachować lub chociażby dotyk sponad maski,
Jednego wiatru do serc schylić takich widzeń.

Ja jestem z ust ogrodów słów kojących mową;
Lecz co ukoić może prócz zbóż -- słońc nazwanych?
Więc i me słowa padną ponad własną głową,
Bo przestrzeń dni jest tkana witrażem wylanych.

Wiatr ważkę tknie, co pocznie pieścić trzcin wysiłek.
My nią jesteśmy - dźwięczną, lecz wiatr gra nad siłę...
Więc my nie gramy wiatrem lecz to on gra nami,
Rozchyla gorzkie dźwięki - mieczy, jodłą snami.

I tylko gdy osiada do ust nie wpadając,
Pochłania naszą mowę ważka skrzydłem łkając.
I gdzie jest nasze miejsce w tym obrazie świata?
A ptak ma skrzydła aby chmurą, bez chmur latać.

I ptak trzepocze aby bez chmur, bez nas latać...

[WiJa]

Wiersz nawet, nawet…, ale coś w nim jest jednak przedobrzone. Wiem, wiem, pewnie do niedawna zarzucano Ci, że Twoje wiersze są niedopracowane, czy coś w tym rodzaju, Wyjście jest jedno, pisać dużo, aż się wpadnie na odpowiednie proporcje vel właściwe tory, i to nawet jeżeli…, a może tym bardziej, że każdy temat wymaga swego rodzaju wypowiedzi (odrębnego ujęcia). Tzn. powyższy wiersz wymaga zapewne takiej (i broń Boże, żeby innej) wersyfikacji; czyli takiej, jaką czujesz. No i teraz najważniejsze, bo oczywiście ważka, a właściwie lot ważki jest pretekstem i symbolem pokazania, wolałbym, żeby nie tylko (wyłącznie) losu np. pary zakochanych ludzi, tylko (w ogóle) losu ludzkiego, targanego wiatrem, a nawet zawieruchą dziejów życia i świata – jeśli to nie jedno i to samo. Ale nie wiem, czy puenta nie jest za bardzo (za dużo) wymagająca od czytelnika. W pierwszej chwili myślałem, że autor nie mógł zdecydować się na jeden z dwóch ostatnich wersów. Ale dochodzę do wniosku, że obok siebie (razem) te dwa wersy wyrażają jeszcze więcej, jakoż więc i co innego. Ale też właśnie takie jest życie, że coś jest bardzo podobne do siebie, ale zarazem jakże od siebie odlegle, a przynajmniej nie ma jednej interpretacji. Pozdrawiam

[piotr marcin]

Podoba mi się taki styl i warto tak pisać!Pozdrawiam,
Piotr Barański