Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Chodź- pójdziemy alejkami
parkiem ciszy ukojeni,
dywan liści pod nogami
wielobarwny aż się mieni.

Pokażę ci babie lato
jak pajęcze nici przędzie
tą jesienią przebogatą,
rozgościła się już wszędzie.

Dam Ci koszyczek z wikliny,
własnoręcznie wykonany
w nim koralik jarzębiny,
listek złotem przetykany.

I z żołędzi ludka zrobię
a z kasztanów dam konika,
ptasim piórkiem go ozdobię
dołączając do wierszyka.

Dam Ci ten symbol jesieni
ciepłych słów moje przesłanie,
liść klonu z barwą odcieni
niech wspomnieniem pozostanie.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Bolku, przepraszam, wtrąciłam swoje trzy grosze na własny użytek, bo tak mi się rytmiczniej czyta :) do ostatniej nie mam pomysłu...
Bardzo lubię Twoje rymowanki a jesień po prostu kocham ...za urzekające dary i kolory :)

Cieplutko i jesiennie pozdrawiam -
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Bolku, przepraszam, wtrąciłam swoje trzy grosze na własny użytek, bo tak mi się rytmiczniej czyta :) do ostatniej nie mam pomysłu...
Bardzo lubię Twoje rymowanki a jesień po prostu kocham ...za urzekające dary i kolory :)

Cieplutko i jesiennie pozdrawiam -
Krysia
Dziękuję Krysiu że wtrąciłaś te swoje trzy są pomocne mi, troszkę z nich skorzystam.

W kolorach jest park i las
chociaż teraz przyszła słota,
nostalgia budzi się w nas
znów ogarnia nas tęsknota.

Też pozdrawiam jesiennie i ciepło:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • @Poezja to życie, dziękuję :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...