Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Łezka samotności

Rafał L
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Rafał L

Rafał L

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Nie ma Ciebie dziś przy mnie,
Nie było wczoraj,
Nie będzie i jutro.
Gdy pytam siebie, dlaczego tak jest
To słyszę słowa te:
Gdyż dzielą nas kilometry
Tak długie - jak myśli o Tobie
I krótkie - jak dni spędzone bez Ciebie.
Teraz, gdy już jestem całkiem sam ze sobą
To spoglądam przed siebie
By ujrzeć Twoją twarz,
A gdy już ją przed sobą mam
To po policzku mym -
Mała łezka spływa
Mówiąc mi, że wciąż jestem tylko ja -
Ja sam,
A Ciebie wciąż przy mnie nie ma...

Ona_Kot

Ona_Kot

Opublikowano
Opublikowano

kolejny z serii koszmarnych miłosnych
okropnie pokaleczony

wierzę w szczerość PeeLa
wierzę, że jego przeżycia są jedyne w swoim rodzaju
nie zmienia to faktu, że ten wiersz
nie ma prawa być nazywany wierszem
to czysty wybryk grafomaństwa
braku wyczucia rytmu, słów
i poetyki

po prostu utwór jest do kitu
żeby nie powiedzieć dosadniej

pozdrawiam

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Panie Rafale,

zachęcam do pisania i do wytrwałości - to jedyna droga do sukcesu :)
Proszę może najpierw spróbować epistolarstwa *.

Ten tekst nie jest niestety jeszcze wierszem - przykro mi nie mniej niż Panu.

pzdr. bezet
-----------------
* epistoła - to taka starożytna nazwa na sms-a ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...