Muszę

[Anna_Para]

pożar łąk zadziwia szeroko
na stole dwie łyżki
niosę rumianki zielone u podstaw
tak się nie myśli

co ma boleć
jeśli tylko cukier
i parę liter na szarym papierze

dziwi się że zbłądził
a przecież odszedł z blizną

zakamarki pamięci bolesne
jak gwoździe na parkiecie

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no, no, Para, umieeesz!
;(

"Epidemia"

Paruś, wzruszyłam się a zatem
muszę o kurczaczkach
bo kurczaczki latem
są ślicznie puchem zarośnięte
jak jego ucho we wnętrzu

ołówkiem skrobie w giegie
ołówkiem tylko on umie
nikt więcej

a chmury po ziemi trą
taka to rozkosz od niego
a co!

nawet jeśli nie jest pierwszy
to na pewno nie ostatni
lubię w takiej matni
lokatorze i we wstręcie
się czereśnić
pięść otworzę odejdę

w horrorze

już!

[Anna_Para]

No, no, Taro! Zadziwiasz mnie. Najbardziej to wymowne "już". Cieplutko, Para:)

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wyczułaś...? ma swoją wymowę, nieprawdaż?????
buziak! Paruniu. zadziwienie za dziwienie
:))))))))))))))))))))))

[Anna_Para]

Jeszcze raz pełna podziwu i uznania - dziękuję. Para;)

[krzysztof marek]

przyznaję - zagadkowy wiersz jak dla mnie. ale trudy dnia dają mi o sobie znać ;)
a tak do rzeczy: w pierwszej strofce zdecydowaniej przemówiłby do mnie "pożar łąki". liczba mnoga w tym przypadku zaciera rozprzestrzeniony obraz. w drugiej zastanawia mnie celowość użycia przymiotnika "szarego" ale znowu jakby wykreślić to od razu papier samotny. nie. lepiej brzmi i przemawia szary papier :) i jeszcze co mnie tak korci to zamiana "zadziwia" na "dochodzi" w pierwszym wersie.
powiem Tobie Aniu, że te ostatnie dwie - mniej rozbudowane formy niż zwykle - są świetne!
pozdrawiam serdecznie :)

[Anna_Para]

Krzyś, jak zwykle - niezawodny! Dzięki, mój Drogi! Cieplutko, Para;)))))))

[Grażyna_Kudła]

Łąki spłonęły jak nadzieja, a na stole nadal dwie łyżki, to rzeczywiście może doprowadzić do obłędu, lepiej skupić się na pracy. A cukier? Dla podniesienia adrenaliny, kiedy życie peelki zaczyna słaniać się na nogach. A te litery na szarym papierze, to listy, albo wiersze...
Peelka musi nauczyć się teraz ostrożnie stąpać na parkiecie życia.
Tak sobie spróbowałam iść na całość :)))
Aniu, w nowym stylu też jesteś świetna, wiersz w moim klimacie, cudeńko.
Pozdrawiam serdecznie, Grażyna.
:)

[Anna_Para]

Grażynko, bardzo, bardzo mi miło! Cieplutko, Para:)

[Fly Elika]

szczególny fragment dla mnie
to wyciąganie tych gwoździ
z parkietu