Przybycie ludzi

[Krzysztof Gri]

I przybyli ludzie do Nowego Świata.
I w świecie tym zaczęły się ciężkie lata.
Zaczęli grabić, niszczyć i plądrować.
Ich zaproszenia do Nowego Świata począłem żałować.
Zbuntowali się przeciw ładowi, chaos posiali
Gniew ich wzmacniał, coraz mniej się bali
Byli coraz silniejsi, choć wciąż tak mali.
Nie ingerowałem, myślałem niech Świat się wali,
starym już był gdy ludzie przyszli.
Im zawsze Malo, zawsze będą niszczyć.
I choćby co dzień sto światów zbudować,
zawsze znajdą siły by je zrujnować.

[Jan Neck]

Widać, że dopiero zaczynasz. Nie jestem jakimś znawcą, ale co mogę, to pomogę.

Ogólne wrażenie nie jest dobre. Forma strasznie kuleje. Fajnie piszesz rymowanki, ale to jest taka sama różnica, między wierszem a rymowanką, jak między fotografią a zwykłym pstrykiem. Co robisz źle: na siłę szukasz rymu, często popadając w częstochowszczyznę - rymy z tej samej formy gramatycznej (plądrować - żałować, posiali - bali, zbudować - zrujnować). Zagęszczasz ten sam rym (4x pod rząd posiali - bali - mali - wali). Brakuje rytmu, niektóre wersy mają po 12 sylab, inne 15 i więcej (nie jest to jakąś super regułą, ale lepiej się czyta wiersz rymowany, który jest sylabiczny lub zbliżony do sylabicznego, a gdy jest sylabotoniczny, to już jest brylancik). Kolejna sprawa - treść. Podana jak na tacy. Czego oczekujesz od czytelnika?

Czytaj innych i interpretuj. Jak Ci się podoba - cokolwiek mocnego. Z czasem przestaniesz pisać rymowanki, a zaczniesz pisać wiersze.

Pozdrawiam.