Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Do śmierci

Paweł Dexemoon
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Paweł Dexemoon

Paweł Dexemoon

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Mój debiut na tym forum :) proszę o surową ocenę.

Byłem tak daleko od siebie,
Ukradłem swoje skarby,
Odnalazłem wreszcie ciebie,
Byśmy razem na dno upadli.

Zmoczyłem się łzami gorzkimi,
By odnaleźć wreszcie swe serce,
Bo tu, chyba nikt nie zawinił,
Sam ciągle tworze swoje nieszczęście.

Lecz jestem radosny mimo wszystko,
I wierze w siebie tak bardzo głęboko,
Że nawet gdy odejdzie ode mnie ta nicość,
Ja będę osamotnionym. razem z tobą.

Jeśli nadejdzie taka pora,
Że nienawiść zobaczę w twych oczach,
Z miłością w sercu skonam,
By nowe życie rozpocząć.

Nakreślę nową drogę,
Nieznane lasy chętnie odwiedzę,
Mimo że wiem że zmienić nic nie mogę,
Bo każda ścieżka prowadzi do ciebie.

Antoni Slawbicki

Antoni Slawbicki

Opublikowano
Opublikowano

mam takie wrażenie jakby autor koniecznie chciał coś napisać, lecz sam dokładnie nie wiedział co (ale tak dzieje się chyba czesto), w wierszu sa emocje, ale warsztat jest słabiukti, a w treśc same banały. Pozdrawiam i życzę sukcesów w następnych wiersach.

Paweł Dexemoon

Paweł Dexemoon

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

hmm, popracuje, dzięki za uwagę a co do przekazu rzeczywiście właśnie tak było, "Autor" miał okropny mętlik w głowie :) a co do banałów, też samymi banałami można stworzyć coś pięknego ale jak słusznie zauważyłeś warsztat jest słabiutki, nie od razu Kraków zbudowano :) mam nadzieje że kolejne wiersze bardziej przypadną do gustu. Pozdrawiam serdecznie

Pan_Biały

Pan_Biały

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


surową oceną to byłoby wziąć autor i sprać mu tyłek
pojechałeś tanim słowem, no bo jak inaczej odczytać łzami gorzkimi a dalej wpadasz w jeszcze większa pułapkę tworzenia
słabo, ale pisz dalej, pisanie nie boli, czasem czytanie , mimo to będę czytał
najlepszego
r

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...