Hipochondryczka

[Ela_Ale]

Uciekłam chorobie z marnym skutkiem
nie na długo

Zza fantazji wyglądam podejrzliwe,
jak się miewa

Przebrana w modne ciuszki
kolczyki, koraliki, defiluje
stroi miny paradne jak panna

Tylko z tyłu, podstępnie, za moimi plecami
zza potylicy
ciemny dym rozdmuchuje i pyły

Przypomina, że jest
…zaraz wraca.

[Anna_Myszkin]

Tytuł mi kamuflażem zgrabnym pachnie, bo piszesz, Elu, o poważnej chorobie, o której myśl nie odstępuje peelki na krok. Mówisz o rzeczach smutnych, ale bez zgiełku i lamentu. Pozdrawiam :)

[krzysztof marek]

jak dla mnie ciekawy obrazek sytuacyjny dosłowny i metaforyczny.
myślę, że w czwartej strofce niepotrzebne jest "moimi". utwór od początku do końca skoncentrowany jest wokół podmiotu i wiadomo czyje są plecy ;)
pozdrawiam Elu :)

[Marek Konarski]

Zaburzenie, uciążliwe lecz niegroźne i choroba niosąca dym zniszczenia - ich zestawienie odbiera hipochondrii pejoratywne znaczenie, staje się ona marzeniem, złudą "paradnej" lecz normalnej rzeczywistości...
Niezłe.

[Ela_Ale]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kamuflaż znalazłaś bezbłędnie. To kpinki z powagi. Dzięki za czytanie, Aniu. E.

[Ela_Ale]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Krzysiu, w życiu nie będę broniła tego wyraziku! Święta racja. Gapiostwo. Komplement przyjmuję z samozadowoleniem i pozdrowienia wysyłam. Elka.

[Ela_Ale]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo trafnie, ale i elegancko nazwałeś zwykłe szyderstwo. Gdy niegroźna i nie za dorosła, ta panienka bywa śmieszna. Chyba, że już siedzi na karku i dyszy... Dzięki, Marku, za "niezłe" i lekturę. E.