Minąl czas wina i róż

[Danuta Duszynska]

"Minął czas wina i róż, gdzieś we mgle uśpiony",
tylko wzrok z fotografii ciekawością goni,
gdziekolwiek byś stanęła, już za Toba bieży.
Sloneczny i wesoly . /Wzrok Twój - wzrok ten mierzy/.

Uważnie patrzysz w oczy - niebieskie, jak tecza
i na postac mlodzienca / buzia wrecz chlopięca/
i ręce takie smukle, włosy kruczo czarne.
Tak pięknie sie zaczęło, a skończyło marnie.

Tyle dumy w sylwetce, podniesiona glowa,
chociaż na zdjeciu tylko sylwetki polowa.
Twarz, jak kiedyś na ciebie, z milościa wpatrzona,
ty już słyszysz... on mówi: "ukochana żona"...

Tylko łza pod powieką - jedna, potem druga;
zapomiec tej miłości nigdy się nie uda.
Glaszczesz literki białe na czarnym marmurze,
i wkladasz do wazonu swieże, piękne róze...

Czytasz, co zapisane wersami zostało -
/słowa, myśli i czyny - wszystko to za malo!/
"Minał czas wina i róż" powtarzasz cichutko,
dlaczego Twoje życie trwało tak króciutko?

australijka

[Joanna_Danuta_Bieleń]

Jak zwykle ładnie u Ciebie. Romantycznie, nastrojowo i refleksyjnie. To prawda, życie to jedna chwila. Niestety.

Pozdrawiam:)

[Danuta Duszynska]

Dziekuje za poczytanie, zgadza sie, zycie to jedna chwila i nigdy nie wiadomo, kiedy ona nadejdzie, czasem zupelnie niespodziewanie. Pozdrawiam.

[Dyziek_ka]

Mam wrażenie że czujemy inaczej. A jednak ten wiersz do mnie trafił. Jest po prostu emocjonalnie ciepły. Niektóre Twoje wiersze odbieram jak byś się w nie, nie angażowała, są poprawne ale bez Twojego uczucia, narracyjne. Ten jest taki naturalnie intymny. Brawo

Pozdrawiam