Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zjadacz pamiętników

Koval_ZNowin
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

krzysztof marek

krzysztof marek

Opublikowano
Opublikowano

trochę "szarpanie" napisane ale u Ciebie tak jest, od razu można rozpoznać ;)
mnie ten fragment przypadł do gustu najbardziej:

ludzie kuloodporni

jak w płot
któremu łamałem nogi

przyznam że bez "w" bardziej by mi odpowiadał, ale to tylko moje widzimisię Kovalu. pozdrawiam.

Anna_Para

Anna_Para

Opublikowano
Opublikowano

Kovalu, wracam do tego tekstu, i ... nie! Nie rozumiem:

jak w płot
któremu łamałem nogi
jednego i drugiego

Tego nie pojmuję, i uwierz mi, że nie dlatego, że jestem niekumata ;))))
Za to pointa jest śliczna, dlatego - szkoda tego wiersza;) Cieplutko, Para:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Radosław
      Rozruch

      Przez Radosław · Opublikowano

      Wiersz ogólnie słaby: 3 z minusem  -  za chęci.     
    • Whisper of loves rain
      Zamiast słów

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      Ten wiersz to dla mnie hymn na cześć miłości prawdziwej, która manifestuje się w obecności i działaniu. To potężny głos kogoś, kto jest zmęczony słowami bez pokrycia i kto z ostatniej siły prosi o autentyczność. Jest niezwykle poruszający, bo dotyka uniwersalnego ludzkiego pragnienia bycia kochanym w sposób realny i namacalny, a nie tylko deklaratywny.
    • Whisper of loves rain
      Z życia wzięte

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      Dla mnie to niezwykle inteligentny i gorzko-śmieszny utwór. Jego siła leży w kontraście między prostym, niemal technicznym językiem a kompletnie absurdalnym, zapętlającym się światem, który opisuje. To wiersz o bezsensie, biurokracji, ale też o ludzkiej kondycji – wiecznym poszukiwaniu, które rzadko kiedy ma ostateczny finał.
    • Pisarzowiczka
      Bydlę

      Przez Pisarzowiczka · Opublikowano

      Schodzi Wiesiu do piwnicy, bo kartofli mało w garze. Szczęka głośno w tej zimnicy, ale idzie – żona każe. Patrzy, a tam na tych pyrach siedzi jakieś straszne bydlę! Cztery gały, wielka gira, tłuste włosy ma na skrzydle! Krzyczy Wiesiek: „Ty potworze!”, ten zaś chrząka, potem rzecze: „Nie mów mi tak, jeśli możesz, bo mi przykro, nie zaprzeczę. Ty pięknością też nie grzeszysz, lecz ja jestem kulturalny. Z sądem mi się tak nie śpieszy, zaś twój takt jest wręcz fatalny”. Zszokowany Wiesław woła: „Ale z ciebie nie jest człowiek!”. On zaś na to: „Hola, hola! Coś ci, mądry panie, powiem: nie świadczy o człowieczeństwie wygląd, tylko zachowanie. Mógłbyś w swoim okropieństwie mniej być człekiem niż ja, panie”. Wiesiek wraca. Żona woła: „Gdzie są pyry, chamie, błaźnie?!”. I znów idzie do potwora. Tak mu jakoś przy nim raźniej.
    • Whisper of loves rain
      Oddech za oddechem

      Przez Whisper of loves rain · Opublikowano

      Niezwykle subtelna i poruszająca metafora kryzysu w relacji oraz cierpliwej próby jej odbudowy. Tęsknota i nadzieja to budulec wiersza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...