obrączka z trawy

[Judyt]

w przyrzeczeniu wieczności
okalających nas traw w kuli
czerwonej jak żar postaci
to tylko odbicie
w zacienionych szuwarach
ważki mienią przeźroczem
swój niepowtarzalny obraz
spleciona jest
nie bój się miły mój cienia
pieśni nasze są zapisane
w małych codziennych

w myśl muszli jakubowej
jesteś mi wszystkim
burzą letnim wiaterkiem
pod starą akacją rosnącą

na urwisku


(...)

[Anna_Para]

...? "w małych, codziennych"... ? Jednak brakuje mi tu rzeczownika. Wiem, że to Twój styl, Judyt, ale tu po prostu... i mam problem ze składnią całego wiersza, nie wiem, co "spleciona jest". Według mnie - za szybko wkleiłaś:) Cieplutko, Para:)

[Leokadia_Koryncka]

Judyś, może "w małych'' + ten rzeczownik. Jakoś tak widzę...:)
Wiem, piszesz swoim torem, więc nie gniewaj, tu przecież warsztatowo.
Serdecznie... Leo.

[Judyt]

dziękuję Kobitki, rzeczowik powiadacie?
tzn. Kto ? co?-miłość-obrączka z trawy-spleciona(;
nie chciałam wklejać no bo przecież
nie zawsze jest dopowiedziane

serdecznie i cieplutko(a jakże- aż pot z czoła leci)
dziękuję za przeczytanie i obecność Waszą
styl- kiedyś o nim mówiłam, że chyba każdy z nas go jakoś
tak kształci, bo jesteśmy różni. A to co powyżej to wydaje
mi się najmniej uniwersalne jaki kiedykolwiek wleiłam

J.(:

[Anna_Para]

Cudnie poprawiłaś, Judytko! Cmokam! Cieplutko, Para:)

[Judyt]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja Ciebie również ściskam serdecznie(:
hmm..nadal coś mi brakuje Aniu
J. dobrego i dziękuję za ponowną