Widzę mych przyjaciół...

[Gryf]

Choć dusza zniewolona,
Choć serce zatrute,
Widzę mych przyjaciół.

Wyciągam do Was dłoń,
Lecz trafiam w próżnię...

Marzę o powrocie, a sił brakuje.
W oczach moich łza, żałością torturuje.
Skrzydeł swych potężnych dźwignąć już nie zdołam,
We własnej bezsilności po cichu do Was wołam.

Głos się rozprzestrzenia,
Lecz to nie mój...

[Dyziek_ka]

Gryfie przyjaciele tutaj są
A na wrogów użyj szpon

Pozdrawiam

[Gość]

Nie marz Janku i witaj, już przecież wrociłeś! Zajmiemy się Twoim sercem i duszą, będziesz mógł polatać! Pozdrawiam.

[Ela_Ale]

Jasiu, Jasiu!!! Dusza nigdy nie jest zniewolona! No, chyba, że się zakochasz. Ale takiej niewoli Ci życzę. Jeśli piszesz wiersz o sobie, to mijasz sie z prawdą. (jak to się teraz elegancko mówi). Twoje ręce nie trafiają w próżnię! Ja na przykład bardzo się ucieszyłam widząc Cię tutaj. Patrz, raniutko wstałam i piszę szybko, żeby zaprzeczać. Twoje skrzydła mogą łopotać raz silniej raz słabiej, ale to nie one decydują o tym, co w Tobie. A jest tam mnóstwo wrażliwości, wyobraźni i, co tu kryć, zdolności poetyckich. Ot, nagadałam się, bo dostrzeż wartości które są w Tobie i wokół Ciebie. Przepraszam za mentorsko-dydaktyczny ton, ale tak już czasem mam. I pozdrawiam serdecznie Ciebie i ulubione skrzydełka! Elka.

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Dyziu i dzięki za słowa wsparcia, a co do wrogów mając takich przyjaciół, wcale się ich nie boję. Pozdrawiam Cię serdecznie.

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Eugeniuszu, tak też i jest, wróciłem, lecz bez większej wiary. Myślę, że dzięki Waszej obecności i wsparciu to serce i dusza czarnego gryfa wkrótce się rozjaśni. Dziękuję za pomoc i za zrozumienie. Pozdrawiam serdecznie.

[Gryf]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Elu, Elu, Elu... cóż mi zostaje? Otrząsnąć się wreszcie i znów polecieć.
Dobrze, więc dla Ciebie rozkładam skrzydła i macham..., pozdrawiam z uśmiechem.