Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

na drodze po góry złota
przyjaciele tropią
smarkate cele
ich nadzieja
dogasa w chłodzie
plastikowej czerni

ja chcę żyć bezboleśnie
dlatego bądź moją
powiernicą
która nie rozleje
ostatnich kropel
na pożółkłe mankiety

a pierwsza miłość
niech goni karuzelę
do końca miasta


(4 VI 2010)

Opublikowano

Ja to myslę ,że peel jakoś w tych miłościach ,to nie za dobrze wychodzi ,,więc wspomina i chucha na zimne ,,,przyjaciółka to i owszem ,,,wyżalić sie można ,,wesprze kiedy trzeba i nie
zrani co najważniejsze ,,,tak bezpieczniej ,,,pozdrawiam

Opublikowano

wylogowałam się, ale na wyjściu, zobaczyłam Cię

i nie mogę tak iść bez słowa
przepiękny wiersz, Krzyś
bardzo, bardzo się podoba

miłość, wdzięczność za trwanie, za obecność
malarski, czułością pisany
piękny
:))
myślę że przeczyta Ta, do której skierowane
:*
i wylatuję
pa
:))

Opublikowano

Piękna ta "pierwsza miłość goniąca karuzelę"!
Cełe życie to wielka karuzela, raz na koniku, raz na wozie,
raz pod wozem! Wspomień nikt nie odbierze, milość
nas wzbogaca i pozostaje na całe życie z nami, coraz to piękniejsza,
bo i pamięć czasem zawodzi i pamięta się tylko to, co dobre!
Piękny wiersz, Krzysztofie!
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @KOBIETA   Dziękuję truesirex i leszczym :) mam nadzieję, że dzisiejszej nocy spadnie na mnie lawina śniegu :(((
    • @vioara stelelor ... usłyszeć ciszę zobaczyć niewidoczne poczuć ciepło myśli  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego wieczoru 
    • @vioara stelelor

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Berenika97   Bereniko.   czytając Twój wiersz mam poczucie, że dotykam czegos pierwotnego i czystego zarazem.   to nie jest tylko poetycki powrót do obrzędu Dziady bo  to jest przywrócenie metafizycznej ciagłości świata .   u Ciebie granica nie zostaje przekroczona dramatycznie bo  ona po prostu przestaje istniec , jakby nigdy nie była czymś ostate cznym. najbardziej porusza mnie ta filozoficzna zgoda na jednosć bytu.   smierć nie jest tu   pęknięciem, lecz przejściem w inny wymiar obecności.   ziemia "patrzy, bada” ,  to zdanie brzmi jak mysl z dawnej kosmologii, w której człowiek nie jest oddzielony od wszechświata lecz własnie w niego wpisany.   czuję w tym wierszu mądrość która nie potrzebuje wielkich słów, bo wyrasta z wewnętrznego ladu. Twoja poezja ma niezwykłą własciwość :  nie epatuje tajemnicą ale pozwala ją współodczuwać.   czytam te wersy jak spokojną medytację nad wspólnotą żywych i umarłych.   nad tym, że jesteśmy splotem krwi, pamięci i swiatła.   "Świat jest w jedności teraz ułożony ” – to zdanie brzmi jak credo, jak   cicha deklaracja wiary w sens istnienia. piszę to jako ktoś, kto naprawdę ceni Twoją Nika  twórczość albowiem masz dar nadawania sacrum prostym słowom.   a to jest wielka rzadkość.   ten wiersz zostaje we mnie jak łagodny płomień - nie oślepia, ale ogrzewa .   i mnie z tym płomieniem jest intelektualnie doskonale :)   pięknie Nika.      
    • @vioara stelelor Aż mnie ciarki przeszły :) Piękny wiersz, jest w nim energia błogości i spokoju, i szczęścia :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...