proszę prozę lub poezję

[Marek Hipnotyzer]

tak trudno wycisnąć z siebie jakieś wspomnienia
wiecie, że ludzie są różnie, różnie skonstruowani
jedni chowają gdzieś głęboko ból i mogą wydobyć
z niego wspomnienie jedynie poprzez posklejane metafory
....często na alkoholowym haju

inni inaczej

Spotkałem pewną przyjaciółkę około dwóch lat temu. Zawsze była wrażliwą i ładną dziewczyną. Pamiętam dobrze z podstawówki jej przypalane ( lub raczej sine) oczy. Och! była jak kobieca delikatność we własnej osobie.
Ze wzrokiem dziwnie wpatrzonym w próżnie opowiadała mi o swoim chłopaku. Miała wtedy 19 lat, a Karol miał chyba 20. Postaram się to zacytować:
"...dwa lata byliśmy razem. Pieprzył jeszcze na końcu, że te dwa lata dla niego coś znaczą.
Zgadnij, co k... powiedział ( nie była zwykle wulgarna)...Powiedział, że boi się deklaracji...
> ...powiedział, że dla niego daklaracją byłyby kolejne dwa lata ze mną...swędziła go dusza, że on nie zdradza, a inni mogą...swędziłaby go, co jest z tym światem?.." Miała wtedy 19 lat, teraz ma 22 i ma już niewiele dni przed sobą....


czy jeśli napiszę wiersz lub jakiś rodzaj prozy o tym, że świat jest beznadziejnie poplątany, że ludzie się ranią, to czy będzie to banał?

to moja niepewność.
acha! i jeszcze dlaczego warto żyć....