Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie wiem skąd Ci przyszło do głowy, że mówie do Ciebie z przekąsem...
jakoś dziwnie się czuję z takim zarzutem, a wręcz niemiło.
Rozumiem, w takim razie proszę nie pisać, ja wtedy nie będę odpowiadała,
a w zwyczaju i w kulturze mam to, że jak ktoś coś wpisuje pod moim
to zwykle staram się zwyczajnie odpowiadać lub pogadać. Boli to,
że oskarżasz (to już nie raz mi się na tym forum zdarzyło, więc powiem
tylko przykro mi, że mam duszę). J. dziękuję :(

Jeżeli uważasz, że zwyczajnie, to ok. Może czasami jest tak, że nie czujemy
z siebie czegoś i jak ktoś pewne słowa moze odebrać, mając własną duszę,
bierzemy to najbardziej pod uwagę. jednak różnimy się duszą wobec
drugich. Poza tym, wiesz jak przekąsów jest dużo, kiedy jednak się zechce
to udaje się zrozumieć bez tego, to tak w kwestii bardziej obszernej.
Kiedyś rozumiałyśmy się pod własnymi utworami i niech tak dalej będzie.
pozdrawiam
Dobrze. I tak boli.(Nie miałam wobec Ciebie ani grama przekąsa- do nikogo nie mam) Normalnie się wyrażam, odbiór mogłaś faktycznie sobie
skonstruować wobec siebie samej. Ja piszę prosto z serca. Nie wiem czy
potrafię obrywać za nic- za to że żyję i powiem, że też nie wiem czy po
urazach jestem w stanie czytać wiersze. Nie nadaję się na ten świat. Proszę już
nie odpowiiadać, J. serdecznie
  • 3 tygodnie później...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Chyba Judyto lepiej wychodzą Ci wiersze białe, rymowany fragment jest technicznie marny , a i treściowo nie powala.
Drażniące sa powtórzenia .
No i pędzel ( nawet najbogatszy) niczego nie rozdrabnia, żadna poetycka wizja raczej tego nie zmieni.

Na koniec dwa słowa o dyskusji między Paniami - nadmiar filozofii nie zawsze dla czytelnika zrozumiałej zazwyczaj prowadzi do niepotrzebnych nieporozumień.
Im prościej - tym lepiej ( w wierszu również ) ! :)


Pozdrawiam
AD
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Chyba Judyto lepiej wychodzą Ci wiersze białe, rymowany fragment jest technicznie marny , a i treściowo nie powala.
Drażniące sa powtórzenia .
No i pędzel ( nawet najbogatszy) niczego nie rozdrabnia, żadna poetycka wizja raczej tego nie zmieni.

Na koniec dwa słowa o dyskusji między Paniami - nadmiar filozofii nie zawsze dla czytelnika zrozumiałej zazwyczaj prowadzi do niepotrzebnych nieporozumień.
Im prościej - tym lepiej ( w wierszu również ) ! :)


Pozdrawiam
AD
Dziękuję- masz rację- nigdy nie przepadałam za rymami,
ale wyszło jak wyszło, bez zastanawiania się. Nie jest idealny
bo być nie musiał(: dziękuję serdecznie za poczytanie i
wskazanie błędów. A prostota bezcenna J. (:
(jakkolwiek wychodzą -wiersze- jak mówisz)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...