Pożegnanie z Mamą

[Gość]

Pożegnanie z Mamą (11 lat temu)

Jak dziecko do Ciebie Mamo wrócić marzyłem,
by siąść na Twej dłoni tęczowym motylem...

Lecz wpadłem jak piorun w znajome podwórze,
w ogrodzie skosiłem w pośpiechu płonącą różę,
pognałem nad morze szukać perliste muszelki
na prezent dla Ciebie, mały, taki niewielki...

Stanąłem wreszcie w domowym progu;
„niech będzie pochwalony” rzuciłem Tobie i Bogu!
A Twoje oczy kochane, matczyne
mówiły w kółko: wróciłeś, wróciłeś, wróciłeś...

Milcząca, choć długa, była tamta rozmowa,
bo niepotrzebne nam były wyniosłe słowa
a ja słuchałem, słuchałem w wielkiej rozterce
bo więcej niż usta mówiło mi Twoje serce!

Widziałem Cię wtedy już po raz ostatni;
na drogę dałaś mi pocałunek matczyny i bratni
i pożegnałaś, nie łzą, lecz serca okrzykiem,
do ręki wsunęłaś różaniec z krzyżykiem

na którym do dziś modlę się stale,
za Ciebie przesuwam pacierzy korale.
I teraz, me serce, powtarza w koło to samo:
Mamo, Maamoo, Maaamooo, Maaaamoooo...

Kanada 2 czerwca 2009

[emila xD]

Brak mi słów. Wzruszyłam się,trudno opisać co teraz czuję.
Po prostu piękny wiersz. Niestety odejścia bolą,ważne by się z tym pogodzić.
Podziwiam.

[Gryf]

Eugeniuszu bardzo piękne słowa, powiem Ci że łza mi stanęła w oczach. Bo jednak mimo wielu miłości i serc nam sprzyjajacych, najpiękniejsza jest miłość matczyna. To w jej objęciach dorastaliśmy i w jej objęciach chowaliśmy sie przed złym światem.
Bo choć nie wiem co by się stało, co byśmy zrobili, matka zawsze nas kocha, nie nasze czyny, a nas.
Pozdrawiam Cię serdecznie i dziękuję za piękny wiersz. Janek

[Ryszard Kisiel]

Witaj Gieniu, piękny, wzruszający wiersz. zrobiło mi się smutno i gorąco.
Śmierć i róże, jakie to symboliczne i piękne. wszystkiego dobrego Gieniu.

[Gość]

Dziękuję za Wasze wzruszenia; jest to jedyny wiersz, który nie potrafię doczytać do końca na głos... Pozdrawiam.