Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

mierzymy zyski i straty
nawleczeni na oczywistość
w której przyszło żyć
ponoć wyzbyci z bezradności
mamy wybór i prawo

zawieszeni w niejednakowych odległościach
pomiędzy fotelami niby kalkulujemy

te powody dla których owijam się tobą jak bawełną
topią się codziennie w porannej kawie
topielcowi na nic matematyka

Opublikowano

Ten wiersz i poprzedni „odciski”, różnymi tematami i troszkę na inny sposób, mówią o jednym i tym samym, czyli o wspólnym życiu. Ale czy mówią o ognisku domowym, czy jak kto woli, o rodzinie, miałbym wątpliwości. Chyba że życie, wspólne życie, tak poszło do przodu, że ja z moimi staromodnymi wartościami o życiu rodzinnym, jestem już daleko z tyłu. Ale chyba nie, bo bohaterka tego wiersza, tak czy inaczej, pokazuje to (jak życie teraz wygląda) zapewne w jakimś celu. A w jakimże innym niż po to, żeby się choć coś niecoś zmieniło, pewnie na lepsze. Czyli na to, żeby inne wartości bardziej się liczyły. Ale jak tu żyć coraz lepiej, kiedy w Polsce żyje się (przynajmniej na przyzwoitym poziomie) coraz trudniej. Jak to jak żyć (żeby się lepiej żyło)? Wystarczy się kochać (niektórzy mogą bardziej), a wtedy wszystkie trudności, zapewne nigdy nie znikną, ale będą do przezwyciężenia. Jak to w rodzinie często bywa, ale może być jeszcze częściej. Może jeszcze wspomnę, że ciekawie skonstruowany jest tytuł tego wiersza, bo z jednej strony jest to pytanie, a z drugiej strony, lepiej na nie, nie odpowiadać, a przynajmniej pozostaje bez odpowiedzi. Zastanawiam się tylko, czy pozostaje tak bardzo do końca bez odpowiedzi. Bo wiersz na coś zawsze odpowiada i za czymś się opowiada, przynajmniej, jak dla mnie. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • "Gdy wejdziecie na ścieżkę", rzekł Hades

      "Odwrócić się nie będzie ci dane"

      Poeta przytaknął: "Choć serce ze strachu drży

      A lico zapewne mam blade

      Zaszedłem tak daleko - dam radę".

       

      On rusza przodem - ona w ślad za nim

      Tył jego głowy w podróż ją prowadzi

      Zszedł po nią do piekieł i o nią się martwi

      Lecz jeden zły krok i na zawsze ją straci

       

      Wierna, oddana, lecz dłuży jej się droga

      Wytęża wzrok w nieprzeniknionych ciemnościach

      Jego złote loki z potylicy spadają na kark

      Chłonie tę sylwetkę, by zabić swój strach

       

      Z radością przyjęła ukochanego przybycie

      Lecz kiełkuje w niej teraz chęć skrycie

      Dowodu miłości jeszcze większego

      Gestu tragicznego i ostatecznego

       

      Lekki ruch głowy interpretuje na opak

      Ptak w niej trzepocze, myśli: "A co jak...?"

      Z każdą sekundą jest coraz gorzej

      I wzywa w myślach: "Pożądania boże!"

       

      Lęk przed spojrzeniem obróciła w pragnienie

      Byłoby to jego troski ostatnie potwierdzenie

      Całą sobą więc krzyczy - tylko nie gardłem

      "Sprawdź, czy tu jestem! Czy uciekłam z czartem!"

       

      Gdy światło już widać w oddali

      Zapowiedź wyjścia, kilku kroków ostatnich

      Rodzi jej się scena przed zmęczonymi oczami

      Jego radości i między nimi ściany

       

      Zawsze posłuszna, czy tym razem też wymusi uśmiech?

      Uda zanurzenie we wspólnych obietnicy uciech

      Jak może znowu czuć się szczęśliwa i kochana?

      Jak może myśleć, że jest chciana?

       

      Czy nie lepiej by było jej zostać w podziemiach

      Gdzie nikt nie odgrywa, nie przerzuca się w pretensjach

      Gdzie znoju swojego nie musi kryć

      Skoro i tak jak nieszczęśliwa żona ma żyć?

       

      Hades przemyślnie w przegranej pozycji ją ustawił

      Nadzieję na życie z ukochanym zabił

      Bo pokochała tego, który by się obrócił

      Który kochałby tak bardzo, że ich przyszłość by odrzucił

       

      Poeta już wyszedł i woła: "Uwaga! Ja, niezwyciężony!

      Za chwilę spojrzę w stronę mej żony!"

      Patrzy; zdziwiony, uśmiech schodzi mu z twarzy

      Jej już bowiem tam nie ma

      W stronę świata umarłych się prędko cofnęła

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...