Cisza na fortepianie

[Gość]

Był śpiew, ruch, gwar, stukanie klawiszy
i wszystko nagle zamarło w ciszy.
Przyszła dziś do mnie martwa i głucha,
przejmuje me serce gdy ją słucham.
Gdzież te preludia, sonaty, nokturny,
niosące słońce w dzień szary, pochmurny?
Nuty otwarte zwijają się z męki
na wspomnienie dotyku twej ręki...
Kropla po kropli w zepsutym kranie
drąży wnętrzności swoim stukaniem
a zegar stojący na brzegu kominka
odmierza czas bez kropki i bez przecinka.
Cisza zamarła w oczekiwaniu echa
wołania do kogoś, kto kiedyś wyjechał.

[Ela_Ale]

Ulubione rymy są. Plus. Krople w kranie trochę mnie zbiły z pantałyku. Bo całość bardzo romantyczna. Dla mnie - przy starym fortepianie siedzi matrona w sepii i lekko stuka w klawisze. Wokół koronki i lawenda. Tak. Uściski. E.

[Gryf]

Tak Eugeniuszu, ta cisza aż krzyczy, taka jest przeraźliwa.
Sam utwór jest naprawdę piękny, lecz smutny.
Żal opuszczenia, nieznośność ciszy.
Piozdrawiam z przyjaźnią, Janek.

[Ryszard Kisiel]

witaj Gieniu, aż mnie porządnie złapało za serduszko zauroczenie, atmosfera wiersza.
Pięknie napisałeś, jak piękna Twoja dusza być musi. Choć smutny swoją ciszą ale
z wielka przyjenością go czytałem. życze Ci najlepszego, podrawiam - Ryszard.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Te krople w "zepsutym" kranie krzyczą i podkreślają ciszę powstałą po wyprowadzeniu się z rodzicielskiego domu córki - pianistki; 20 lat grania i nagle nic! Twoja wersja, Elu, spodobała mi się, dziękuję! Pozdrowienia.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Żal za utraconym szczęściem, które odkrywa się po jego odejściu... Dziękuję Janku! Pozdrawiam.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, Ryśku, za piękne słowa; piekne są dusze, które dostrzegają piękno w innych duszach! Pozdrawiam serdecznie.