Gdy odchodzą motyle

[Anna_Myszkin]

Gdy zimno w stopy duszy bosej,
A lęk zdmuchuje płomień z mostów,
Gdy błyszczą słone krople w głosie
Znad połamanych mrozem gestów,
Gdy pada motyl za motylem,
Rosiczki pną się w nas ku górze.
Karmione bladych skrzydeł pyłem
Wyparły już z ogrodu róże.

Pora znaleźć raj dla motyli,
Zanim popiół z ich skrzydeł spadnie,
Nim goryczą osłabi zmysły,
Nim zniekształci twarze grymasem.

[Ela_Ale]

Bardzo ładnie. Te motyle są absolutnie do ochrony. I niezapomnienia. Ukłonki. E.

[Anna_Myszkin]

Dziękuję, Elu.
A motylom życzmy reinkarnacji, ale koniecznie w tej samej postaci ;)

[Dyziek_ka]

Czytając, mimo chłodu moje się pobudziły i smyrają skrzydełkami w brzuchu
Piękna liryka, a pierwszy wers mistrzowski. Pozdrawiam

[Anna_Myszkin]

Aż sprawdziłam w google, czy tego pierwszego z kogoś nie zerżnęłam nieświadomie, rzecz jasna ;)

Dzięki, że wpadłeś z dobrym słowem i swoimi motylkami.

[Gość]

Ekologiczny wiersz z homo homini lupus... w poetyckiej wizji. Fenomen wędrownego motyla monarcha; wyrusza on u schyłku lata z północnej Ameryki by po pokonaniu 3000 km dotrzeć do Meksyku, gdzie panuje taki "raj", że może przeżyć zimę. Pozdrawiam Cię Aniu, wiersz bardzo mi spodobał się, jedynie lepiej brzmiałoby mi: "Sponad zwarzonych mrozem gestów..."

[Anna_Myszkin]

Cieszę się, że przypadł Ci do gustu. Bardzo poważnie brałam pod uwagę wprowadzenie Twojego wersu, ale przypomniałam sobie, skąd "połamanie" się wzięło. Otóż te gesty jawiły mi się jako pozbawione życia, sztuczne, z plastiku, który rozsypuje się w kontakcie z mrozem. "Zwarzenie" kojarzy mi się z unicestwieniem czegoś żywego, jak pąki czy kwiaty. Przepraszam, ale tym razem zostanę przy swoim. Pozdrawiam.