W zakątku wyobraźni

[emila xD]

Znowu odpłynęłam w swoim świecie,
gdzie wyobraźnia ludzka wręcz
przekracza granice realnego myślenia.
Życie staje się bajką.

Ujrzałam białe konie,
które podążały galopem
ku drewnianej bramie.
Piękne srebrzyste konie.
Jakież one wolne
i obce dla nich cierpienia.
Pomyślałam chcę być takim koniem.
Uderzać kopytem po
okrytej różami drodze.
Naprawdę piękne istoty.

Potem zobaczyłam
motyla.
Miał na skrzydełkach oczka,
a barwa jego przykuwała...
Na pewno nie jedne oko.
W sercu na pewno budził
nie jeden zachwyt.
Chcę też być taka jak ten motyl,
piękne stworzenie.

Nawet kwiaty wydawały
się tutaj piękniejsze.
Były jakby niewinne,
budziły wrażenie bardziej delikatnych.
Słońce świeciło jaśniej,a
wiatr wydawał się cieplejszy.

Powróciłam do prawdziwego życia.
Zamknęłam mój wymyślony świat
złotym kluczem.
Wrócę jeszcze tutaj,obiecuję.

[Michał Gomułka]

... Najpierw czytając (już wiedziałem, że będzie ładnie) myślałem, to niewłaściwe miejsce dla liryka... to poetyckie frazy opowiadania... dostrzegłem mankamenty w postaci regularności kropek i przecinków... i wiesz, może tutaj to ma uzasadnienie? Wszystko się toczy własnym rytmem. Wpadłem w ten świat. nie wiem kiedy... Tylko mam problem... ja nie chcę wracać do prawdziwego życia...

Można wiele zmienić... ale wiersz poruszył mnie tak bardzo, jak... nie pamiętam.

Gratuluję, cieszę się tylko, że wiedziałem... już wtedy, komentując Twój liryk (chyba pierwszy tu), że masz wielką wrażliwość. I cieszę się, że się nie pomyliłem.

[emila xD]

Bardzo Ci dziękuję Michale , rozgryzłeś mnie otóż jestem osobą niezwykle wrażliwą.
Postaram się go ulepszyć. ;)
Serdecznie pozdrawiam.