Z pamiętnika pozytywnego myśliciela

[WiJa]

Jestem zwyczajnym, a więc prostym człowiekiem, chociaż niektórzy mówią o mnie, że się dobrze urządziłem, że jestem więc prostakiem. A mówią tak, jakby w tym, że się wychodzi na swoje było coś dziwnego czy niewłaściwego. Kiedy właśnie to, co jest dobre w moim życiu, to jest w pewnej mierze dzięki pozytywnemu myśleniu. Czyli dzięki temu, co powinno, zresztą w kochającej się rodziną, towarzyszyć każdemu człowiekowi i to przez całe długie życie. Bo przecież życia nie da się przeżyć łatwo, lekko i przyjemnie, bo na swojej drodze człowiek zawsze napotka większe czy mniejsze przeszkody, które wcale nie muszą być takimi problemami, chociaż są zawsze jakimiś trudnościami vel zmaganiami, jakimi zresztą powinny być. Ale jeśli się pozytywnie myśli, co wcale nie oznacza, żeby zaraz myśleć więcej i intensywniej, a prędzej znaczy, żeby myśleć logicznie i potrzebnie, to wtedy wszystko pomału, bądź nagle staje się jasne, niemalże nie ma sprawy, która była, a której jeszcze bardziej nie było wcale. No i człowiek myśląc, nie musi podlegać ciągłej presji, tyle myślenia, co braku efektu myślenia. Wystarczy, żeby tylko w każdej sytuacji, w każdej sprawie myśleć tak, jak można najlepiej, tzn. na tyle skutecznie i właściwie, żeby przynajmniej nie narobić sobie jeszcze większego ambarasu, po prostu większych kłopotów czy trudności, z których już nie będzie można wyjść, tak obronną ręką, jak i z uniesioną wysoko i prosto głową.