Zobaczyłem raj...

[Gryf]

Zobaczyłem raj i spodobał mi się,
Widziałem drogę do niego, zwątpiłem...

Powoli zapadam w sen ciężki na jawie,
Ciemność powoli ogarnia duszę.
Myśli jak kruki krążą posępnie,
Już nie mam woli, robię co muszę.

Zmącone wody próżnej chciwości,
Biją o brzegi szczytnych idei.
Co było cenne obłudą zalały,
Zamknęły uczciwość w plugawej celi.

Szydercze uśmieszki pozornych zwycięzców,
Triumfują nad trupem dawnej wolności.
Choć ciało zabili, a godność zdeptali,
W sercu nie stłumią oddania jedności.

Pozwól mi zbudzić się z otępienia,
Zapal latarnię, wskaż dobrą drogę.
Podaj swą rękę, wyciągnij z otchłani,
Tak bardzo chcę wiedzieć, że znowu mogę.

Zobaczyłem raj... umarłem na progu.

[Ela_Ale]

Miewamy więc, Gryfiku drogi, podobne wizje. Pisze się o nich czasem składnie, czasem mniej, ale są. W moich wolałabym widzieć ludzi niewarczących do i na siebie. Zjadamy się sami - ci Twoi "pozorni zwycięzcy" są groźni. Bywa, że skrzydła lepsze od latarenek. Uciekać, by sobie krzywdy nie dać zrobić. KONIEC pesymizmów! Dobrze, że jesteś, bo się jakoś zrobiło przyziemnie. Volare! Całuski. E.

[Intarsja Lumiere]

zgrabny wiersz,
dobrze napisany :)

[Gość]

Możesz, możesz Janku drogi!
I ja cieszę się z Twojego powrotu. Gryfie skrzydła znów zatrzepotały :-)
Buziaki na czółko
J.

[Gryf]

Witajcie Kochane Przyjaciółki, dziękuję Wam za odwiedziny.
Dzięki wsparciu Waszemu, choć trochę to życie cieszy...