wyśniony obraz za śniegiem usypanym na marzeniach

[vice]

babcia szturcha młodego. wygląda jakby wpisywała
wszystkie wskazówki podejścia do życia. w jego oczach.
źrenice spęczniały starodawnym malowidłem pomarszczonym
od przestępstw na cudzej prywatności. nikt tego nie przewidział.

nawet laska którą podpiera się mimowolnie. nakazuje wiek
i lekarz zaparty w ścianę jakby bolały go krzyża. krzyż
krzyż krzyż. dziecko. krucyfiks nie jest do machania. nawet
jeśli ja robiłam tak w przeszłości. w starości takie rzeczy

porównuje się do nietykalnych kwiatów o których dziewczęta
śnią w młodości. a te gesty pozostają nawet jeśli znikną. nikt
nie uchował niczego specjalnie - tego co spija wodę i wysusza
senne marzenia. babcia zwiesiła wzrok z siatki wyobrażeń.

zniknęła wraz z nim gdzieś pomiędzy sobą a niepewnym
słyszeniem własnych słów. z góry sączy się wzrok. przeszywa.
wyszywa wzory na starowiejskim malunku. w krzyże nie wierzę
bo widzę.

[vice]

to pogrubienie to zbyt nachalne. chyba musze zmienic. chodzi o to ze to chlopiec mowi. i jak to oddzielic? kursywa była babci a prostota narratora to chlopiec mhmm. moze zostawić domysłom? no na razie tak. zobaczymy

[Jan Polski]

"chodzi o to ze to chlopiec mowi. i jak to oddzielic?"

No to może po prostu zapisać prozą dialogową? Wiersz nie straci, bo to przecież taka mała proza.
Pozdrawiam - Jan P.