Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zabiorę Cię ze sobą
Gdzieś tam, gdzie już nikt nie będzie na nas pluł
Tam, gdzie tylko my i cisza
Gdzie będziesz dla mnie, ze mną, we mnie
Jeśli tylko chcesz

Zabiorę Cię ze sobą
Będziemy pili poranną rosę
Z uśmiechem wspominali byłe, niedobre lata
I rozmawiali ze zwierzętami

Jeśli tylko chcesz

A potem
Obrazisz się ostentacyjnie o byle głupstwo
Z pogardą odrzucisz ciszę i wszystkie szeptane przyrzeczenia
Nazwiesz mnie skurwysynem i największą pomyłką
Zdradzisz z pierwszym napotkanym smolarzem

Potem wrócisz jakby nigdy nic
Wyśmiejesz wszystkie moje nawyki
Podzielisz chleb – „To moje, to twoje”
Zamkniesz się w pokoju i niecierpliwie
Będziesz czekała nocy

Jeśli tylko chcesz
Zabiorę Cię ze sobą
Chcę się mylić w stosunku do Ciebie

Już Cię nienawidzę
Za to, co mi zrobisz

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


to jeszcze nie jest źle - ja np. rzadko smolarzy widuję (i w ogóle taki zawód już chyba nie istnieje) więc jest szansa ze nigdy takiego nie spotka... ;)))
wiesz, można napisać tekst tzw. "osobisty" prosto z serca - wtedy nie oczekuje się jakichś fajerwerków... ale jeżeli do takiego tekstu wplatasz fragmenty typu:
"Z uśmiechem wspominali byłe" (dlaczego mam wrazenie że peel nie zna swojej ukochanej nawet roku?? )
"Podzielisz chleb – „To moje, to twoje” "
czy wspomniany wcześniej smolarz, wychodzi to niestety śmiesznie, -taki sztuczny dramatyzm... pisz "po swojemu" bo sztucznosć jest za łatwo wyczuwalna i na pewno nie jest zaletą...
  • 2 tygodnie później...
  • 1 rok później...
Opublikowano

)))...O, Boszesz...;-)))...Pewno, że tak, ale należałoby czas zmienić: "pisałem". To tekst tak archaiczny, że prawie nie mój (choć, oczywiœcie, przyznaję się do niego)...;-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Odbiliśmy od nabrzeża. Sternik skierował prom silnie na sterburtę, pozwalając by śruby złapały energię nurtu. Delta rzeki była jak zawsze spokojna. Zakole portu pamiętało jeszcze czasy francuskich eskard i niewolniczych barek. Wszędzie tylko grząski muł,  czarne cuchnące błoto  i brunatne, nieprzejrzyste fale. Taka była powierzchnia. Klucz do prawdziwego koszmaru.     A było nim dno. Pełne tanich oparów bimbru, duchów secesyjnych posiadłości, upiorów dawnych zarządców plantacji, czarnych potomków kultystów  voodoo i hoodoo. Zioła, kości i krew  na poświęconych kartach tarota. Dym czarnych świec, okadzający nagie, spocone ciała. Młode wiedźmy z dredami na głowie, szepczące w ciemnych zaułkach strychów  zaklęcia ochronne, ze starych, nadpalonych woluminów. Przywołani z niebytu  zaoranych przed laty cmentarzysk. Lgną ochoczo słowa dusz, na języki kapłanek.     Namorzynowy las był głuchy. Ginęło w nim światło i dźwięk. Ludzie także. I to nie w paszczach  ukrytych w toni aligatorów. Był to swoisty labirynt natury. Nie tej dobrej i ułożonej. A dzikiej i sadystycznie szalonej. Wysepki wyrastały z bagien. Liche, kruche i niestabilne. Oczy drapieżników śledziły każdy krok. Czasami jedynie rzeka wydała cichy plusk, szuwary zaszeleściły  szargane nie wiatrem a grozą. Drzewa pękały z trzaskiem  osuwając się do wodnego grobu. Ptaki milczały. Nie ze strachu a z klątwy ciszy.     Gdzieniegdzie dostrzec można było  zalążek ognia czy dymu. Ogniska miejscowych metysów. Czerwonych diabłów tych włości. Mieszkali daleko w lasach lub na samotnych odizolowanych wysepkach. Po nocach niosły się odgłosy bębnów. Modlitw i błagań do prastarych bóstw. Kultów wyklętych przed wiekami. Skakali dziko przez ogień, wychwalając imiona zapomniane o których ludzkość  nie powinna mieć już wiedzy.     Płynąłem do domu. Wracałem z ciemności do światła. Prom wszedł na kurs. Mijał rybackie łodzie i kutry. Stare motorówki i łodzie wiosłowe. Barki załadowane węglem. Promy i statki pasażerskie  a nawet mniejsze okręty  marynarki i straży przybrzeżnej.     Na Long Brigde wjechała  z donośnym gwizdem  lokomotywa ze składem. Mijała te wszystkie domy, gospodarstwa, farmy i cmentarze. Pełne historii, bólu, łez i rdzy. Ten skład nazywają imieniem tego miasta. Jego synem i dumą. Na gwizd lokomotywy  odpowiedziały syreny morskich jednostek. Byliśmy wolni. Czując jednak cały czas, ołowianą kulę z łańcuchem przy nodze.            
    • @hollow man Hahaha

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • wiem że proszę o wiele   o słońce blask w oczach i zieleń   kto mówi to przecież niewiele   w nim nigdy nie zgasła zieleń  
    • @Berenika97 Rzeka chce: - wyrwać się z koryta (czyli z formy, z ograniczeń, z tego co ją trzyma) - zapomnieć o źródłach (czyli o tym, skąd przyszła - może o sobie samej) - utopić własny nurt (to już brzmi jak próba unieważnienia siebie)   Czasem ktoś chce być oceanem, pomieścić wszystko, nie mieć brzegów, nie pamiętać skąd płynie. Ale rzeka nie przestaje być rzeką tylko dlatego, że bardzo chce zniknąć. Do Twoich wierszy Bereniko, trzeba wejść i to głęboko i trochę się tego boję, przyznaję :) bo nie wiem czy nie poprzewracam sensów.  Dobrego dnia  :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...