Duch.

[Józef Bieniecki]

Jest nas dwóch,
Ja i duch.
Czynię zatem taki ruch,
By pomyślał żem jest zuch.

Nie dokucza, ino pląsa,
Widok jednak jego kąsa.
Pozostała z tego zucha,
Obiecanka krucha.

Ma przewagę wciąż nade mną,
I sukienkę nad to zgrzebną.
Opływowa w niej postura,
Płynie wraz z nią,a nie hula.

To z ciemnego chyli kąta,
Pod sufitem naraz pląta.
Choć nie brzęka łańcuchami,
Znudził mi się byt z duchami.

Ja nie widzę, ale czuję,
Że podgląda-obserwuje.
Ma przejrzyste białe oczy,
Widzi w dzień i widzi w nocy.

Raz gdy chciałem doń przemówić ,
Aby zechciał mnie poślubić.
Jakby piorun strzelił w ducha,
Po nim tylko pamięć głucha.

Nie chcę prawić ci kazania,
Lecz przysięga, przywiązania,
Rzadziej bywa jednak darem,
Mniejszym ,większym jest ciężarem.

Józef Bieniecki

[Michał Gomułka]

Trochę niezbyt jasna opowieść, za to bardzo wdzięczna jeśli chodzi o recytację. Sam przed chwilką dwukrotnie pozwoliłem sobie aktorsko się zabawić :-). Znaki przestankowe, zwłaszcza kropki są czasem przez Ciebie nadużywane. Dobitnym tego przykładem jest przedostatni wers, gdzie stosujesz ładną przerzutnię, ale niszczysz ją jednocześnie przecinkiem. Sam zresztą przyjrzyj się lirykowi i zobaczysz ten niechlubny marsz przecinków i kropek; lewa - prawa, lewa - prawa...