Za nami

[urszula_halecka]

Nawet wolniej mimo wszelkich pchnięć czasu
nawet wolniej niż zwykle
staczamy się ze szczytu razem
z domami i psami naszymi
i razem z hałasem
wolniej tak że przez moment
przez dziurkę od klucza
przez wrzenie ciekawe w głowie
gwałcimy istnienie wzrokiem
to które za nami zostaje
o które się Syzyf potyka
bez winy stale
Ot-
zwykły świat nawet nudny
bo nic
tylko księżyc i słońce
w koło fortuny włożone
i od kiedy żyję się kręcą
jak głodne ryby w wodzie
bo nic
się wcale nie zmienia
prócz dób człowieka prócz cienia
co łazi i łazi za tobą
jak żebrak
bo nic
zwykły świat dla extra-
ordynarnych wynurzeń proroczych
zanim na oczy opadną ci pióra sowie
stoimy
Stoimy po kolana grube w słomie
aż piszczy
dzieciak w nas.

[Pielgrzym Ostatni]

Urszula, podoba mi się Twoja poezja; obawiam się że dla większości zbyt metaforyczna ale ja przenośnie lubię. Piszesz podobnie do moich wielu prób. Jedyne co mogę poradzić - pisząc masz w głowie/sercu jakąś historię lub przeżycie spróbuj żeby była bardziej czytelna dla obcych. Chyba że piszesz dla siebie?

[urszula_halecka]

Sama sobie wyrzucam nadmierną metaforyczność, gdyż, paradoksalnie, lubię w poezji prostotę i rzeczowość ( taką "poetycką rzeczowość" oczywiście). Metafora daje jednak szansę do pogłębienia treści wiersza i nadania mu tak jakby polifonii, i to w niej się teraz najlepiej odnajduję, ale postaram się stać bardziej czytelna. Dziękuję za radę!