Jak mak

[Danuta Deka]

Połamane drzewa.
Roztrzaskane kikuty.
Albo kruche gałązki
i zranione skrzydło,
w które nigdy nie zawyje już wiatr.

Cisza wbijana dzwonem do ucha.
Oko porżnięte płomieniem.
Zastygłym.
Wszystko to dowodzi, że
historia zatoczyła koło
pełne kantów i nierówności.

Teraz już wiem.
Prócz guzików zostaną po nas
rzędy pustych krzeseł
i czarne parasole.

[Michał Gomułka]

Ok. Tylko skąd taki wniosek?

Wszystko to dowodzi, że
historia zatoczyła koło
pełne kantów i nierówności.

Dlaczego kantów i nierówności, dlaczego dowodzi? Wolałbym już, żebyś prorokowała, a nie generalizowała, zwłaszcza, gdy nie ma przesłanek, poza subiektywizmem.

Ale poza tym w liryku jest sporo ciekawych rzeczy. Ładne zestawienia, właściwie dobrane wyrazy dźwiękonaśladowcze, dobry finał, a wcześniej mocny początek.

[Danuta Deka]

Koło zawsze kojarzy się z pewną płynnością, łatwością wykonania, lekkością. Ale też z harmonią, porządkiem, równością, powiedziałabym nawet, że koło świadczy o egalitaryzmie wobec obranych wartości. "Historia zatoczyła koło", ponieważ naród polski i rosyjski znów zostały przez nią połączone, skrzywdzone. Ten związek frazeologiczny nie ma na celu oskarżania, ani nawet zrozumienia - to fakt, choć mający swoje oparcie tylko na odczuciach. A przecież wiemy, że fakty powinny być z definicji obiektywne, dlatego też koło pełne jest "kantów i nierówności". Można też generalizować: człowiek pragnie by powtarzana czynność, akcja miały charakter przyjemny; unikamy powtórnego wykonywania żmudnych, nudnych, bądź przykrych działań (dlatego zapewne powstało słowo konieczność). A przecież historia w tym przypadku nie dostarczyła nam powodów do radości, dlatego też koło nie jest jednolite.
A tak poza tym, to cieszę się, że Ci się podobały chociaż fragmenty wiersza. Mam nadzieję, że rozwiałem Twoje wątpliwości.