Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zaklęcie na XXI wiek

Marcin Sońko
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marcin Sońko

Marcin Sońko

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Stwórzmy kiedyś nowy, lepszy język,
Czysty jak ten, którym mówili dawniej.
Nieskażony XX wiekiem.

Język, w którym, co piękne,
Byłoby pospolite, a co pospolite,
Piękne.

Żebym nie mylił pojęcia poezji
I prozy, światła i cienia.
I żeby poezja na nowo była śpiewem
I piękna i duszą i ciałem.

Język, któremu nie obce
Słowo i gest, taki język,
Którego nie sposób sprowadzić
Do śmieszności.

Język, który by żartował,
Ale nie byłby żartem,
Bo nie byłby czystą formułą,
Ale Czystą Formą.

I usta, żeby mówiły,
I umysł, żeby nie krwawił,
I dusza, żeby zmartwychwstała.
Stwórzmy kiedyś język.

bazyl_prost

bazyl_prost

Opublikowano
Opublikowano

tak próbowałem, różne eksperymenty,i zauwazyłem duży wpływ łaciny, wszechobecny ból, stałe negacje stanu, możnaby zacząć od poznania liter wszystkich alfabetów, słowa są odzwierciedleniem większości, a cierpienie przewyższa czułą mądrość, a może nie, czasami trudno się wysłowić, język bywa rozpaczliwą walką o przeżycie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • wiedźma
      Dwa oblicza

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Szczerość   stoi na scenie   Wyniosła   Zabija nadzieję   Karmi się własnym   blaskiem   Nie ogrzewa   Nie oddycha   Jak pomnik   Nie dotykaj. Zostawisz ślady     Szczerość w odcieniach   czerwieni   Krwawa   żywa   Rozrywa   Krzyczy.   Bełkocze.   Przeklina   Nie pozuje   Nie udaje, że jej nie ma.  
    • Jacek_Suchowicz
      Bez skojarzeń

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   ale jesteś przeurocza  gdy poradzić już nie możesz więc wywalasz mą zawartość na stół czasem na podłogę   bierzesz szminkę cień do powiek resztę upychając chowasz no i znowu jestem w sobie robię jako twa ozdoba   gorzej kiedy trwa spotkanie a telefon rozdarł japę szukasz gmerasz coś tam złamiesz chcesz wyłączyć i przepraszasz   czasem skrywam rzeczy parę nie wypada o sekretach ale powiem: w każdym calu moja pani - to kobieta :)))
    • Marek.zak1
      ciężkie tematy

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Stety, niestety współczucie i empatia też mają swoją granicę, Dobry wiersz, na czasie i uniwersalny, bo tak było, jest i będzie. Pozdrawiam
    • P.Mgieł
      Katedra dymu

      Przez P.Mgieł · Opublikowano

      @Wiechu J. K. To porównanie działa, bo łączy dwa różne rodzaje „ciemności” — dosłowną i psychiczną.
    • Leszek Piotr Laskowski
      Religijne kabarety.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Religijne kabarety” Od lodów Antarktydy po północne krańce świata niosą się boskie nakazy — w religiach zapisane, prawa wiary dla pokornych wyznawców, strachem i winą w ludzkie serca wtłaczane. Bogowie, boginie, bożki i bożęta — cienie stworzone dla żądzy panowania — malują „wieczne prawdy” na sklepieniach świątyń, jakby niebo było sceną ludzkiego grania. Synagogi, katedry, meczety wyniosłe — kamienne pomniki pychy i oddalenia! A przecież to rzeki, morza, góry i lasy są świątyniami prawdziwego istnienia. Zniewolone umysły i zalęknione dusze, karmione wizją kar i win potępienia, wciąż błądzą w kabarecie ciemności, gdzie rytuał zastępuje sens zrozumienia. A przecież prawda nie klęka przed złotym ołtarzem, nie tonie w kadzidlanym dymie i modlitwach. Jest wolnym oddechem, światłem oczom w pejzaże, ciszą jeziora i świtem na górskich szczytach. Nie mieszka wiara w marmurach ani w złocie, nie rodzi się w księgach pisanych dla władzy. Prawdziwy Bóg trwa w prostocie natury — w kropli rosy, w wietrze, w gwiazdach bez skazy. Bez imion nadanych przez ludzkie języki, bez ceny, bez lęku, bez świętych podziałów — obecny w oddechu Ziemi i wszechświata, milczący świadek wszystkich ludzkich rozdziałów. Więc nim świętobliwi ogłoszą znów „prawdę jedyną”, posłuchaj szumu lasu nad doliną cichych jezior. Bo może Bóg nie przemawia z ambon pełnych pychy — lecz rośnie razem z trawą i mieszka w ludzkiej ciszy. Leszek Piotr Laskowski

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...