Horyzont

[Mumia Abu-Jamal]

Coniedzielny spacer wokół kościoła
dla dziecka z ciekawością zamiast oczu
niczym poza zabawą być nie zdoła,
gdyż dlań tylko dotknąć oznacza poczuć.

Niedziela za niedzielą, jak po sznurze,
w starym kościele z nowym jego członkiem,
ciągle niewidzącym. Pan w garniturze,
starzec w kielichem, mały chłopiec z dzwonkiem

Przyszedł czas, że widnokrąg się nie kończył
na próchnie dzwonnicy, kamiennym murze.
Mogły już poza nastoletnie oczy
patrzeć, na krzyże. Krzyży bardzo dużo.

Stał, znieruchomiał, zalał oczy łzami.
Mimo iż nie dotknął, poczuł głęboko.
Dłoń starego księdza oplotła ramię.
Jęknął, czy. Odparł, patrz, o tam, wysoko.

[Messalin_Nagietka]

kilka razy próbowałem wgryźć się w strofy - zainteresował mnie - ale jakoś myśli pokrętem nie do końca dochodzą lub zrywają więzy całośc - warty wiersz poprawki - dobrze się zaczyna a kończy jakoś ... - cóż - to tylko moja sugestia
MN

[Jan Polski]

Messa, nie przejmuj się - to może być złudzenie optyczne :)
Pan Mumia tak się zabawia słowem, żeby je przewrócić nam w głowach, ale warto ulegać, bo ciekawe rzeczy można zobaczyć (poza złudzeniem, że to wiersz zwrotkowy, z rymami i przerzutnią, jak byk - oczywiście :).

Pozdrawiam - Jan P.