kolaps przy windzie

[Rafal Bielan Wierzbicki]

świat się już nie bawi w początek czy koniec
pękła mi w rękach formacja człowiek
ściśnięta zbyt dosłownie wpisana
w podrzędną rolę trwającą długie tygodnie

na przystanku w dwudniowym ciągu na trasie
załamań nerwowych zakończeń w przeponie
pomiędzy trzustką a wódką lament na środku pokoju
kamień za szybą liście trują drzewa cieć w bramie
udaję że śpiewa był trzeci dzień miesiąca piątego
anna i dominik dziewięć na sześć nie mam upodobań
nie kupię już nic zastępczego

w tej scenie spierdalaj jak najdalej
to miał być podobno przedsionek nieba
z powrotem udawaj że żyjesz
potem umieraj na pamięć

[MARIUSZ RAKOSKI]

To powiało moimi klimatami, co bardzo cieszy, bo to rzadko się tutaj zdarza...

nie bacząc na nieuzasadnione przerzutnie i dziwne kolosy składniowe

("pomiędzy trzustką a wódką lament na środku pokoju// kamień za szybą liście trują drzewa

cieć w bramie") skłaniam się do pozytywnej opinii.

Proszę Pana, z trzustki nie można sobie robić żartów, osobiście o mały włos bym się

przekręcił z powodu tego ważnego fragmentu "formacji człowieka" (to fajne), także

radzę uważać.

Nad wierszem jeszcze bym popracował, ale niekoniecznie.

Pozdrawiam
Mariusz :::)

[f.isia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

fajnie brzmi , no i nieźle 'pokręcony' ;)

ale 'się' dałabym po 'już'
a zamiast 'czy' wolałabym 'i'

no, podoba mi się, :)

[Stefan_Rewiński]

Spierdalam. Pozdarwiam. Moze być.