Szum duszy

[MagdaWaw]

Skradała się na palcach dokładnie,
To chciało ją odnaleźć - bezradnie.
Kroczyła nieświadomie w półmroku
Sądząc, że skryje strach swój w obłoku .
Znów próbowało zemścić się na niej
Za grzechy, które choć od nieznanej
Przyczyny żyją. Padają w końcu
Wykończone wędrówką ku słońcu.
Brak nadziei na odnalezienie
W sobie choć kilku słów przez cierpienie.

[Judyt]

przeczytałam, się rymuje...
do zastanowienia się z pewnością
taki wiersz odczytuję o chwiejności
J. serdecznie