Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Eksplozja wiosenna

Magdalena Kozikowska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Magdalena Kozikowska

Magdalena Kozikowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Eksplozja wiosenna - to Ty
Uciążliwe ciśnienia
nie domknięte powieki na sen
W dobrowolnych poddaniach
kierunki umyślne
odstępami dni wiecznie długie
Słowa tkwią w przełyku
ledwo w pracy oddech
Jesteś niczym niestrawny ból
w odważnych myślach
kryjesz się
a pretekstem bywa
serca nieprzytomny stan
Jesteś niczym przystrojone
opakowanie na przecenie
puste w środku
bez możliwości zwrotu

Każda nowa pora to nadzieja
W każdej z nich twoja twarz
Śmieszna rzecz

Ale jestem pewna
wiem wiem przecież wiem
minie to jak wszystko inne
Uczuć schron
naprawi czas
Bylebyś tylko szybko przeminął
Bylebyś tylko zaginął jak pies

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      Gwizdanie

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję :)
    • Jacek_Suchowicz
      może to nie był deszcz

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      @andrew On zauważy każdego deszczem  słońcem  i mrozem da co potrzebne kolego a nawet czasami podpowie   pomoże fartem przypadkiem szczęściem przygodą  i losem i dobra twojego pragnie więc chwal Go  czynem i słowem :))
    • violetta
      Mizoandryczka

      Przez violetta · Opublikowano

      @Marek.zak1 nie zrezygnowałabym z anioła:)
    • andrew
      może to nie był deszcz

      Przez andrew · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Benjamin Artur
      Wyznania wierszopaty

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Wierszopata   łopatą wyrzuca z siebie nagromadzone słowa.   Warstwa po warstwie usuwa je z siebie. Żeby nie powiedzieć — pozbywa się swoich neologizmów, odkładanych przez lata.   Podrzuca je mądrze drzewom. Te potem szumią lasem,   że te wszystkie słowa jakby bledną, że muszą więdnąć, odchodzić i opadać.   Wierszokrata   Łamie kości, rymem rzuca prosto w gości.   Kracze zgodnie, puszcza słowa na przechodnie.   Jak neuropaci, płaci blichtrem.   Rzadko szybko, często za nic.   Jak furiata. Pisze dużo, zwięźle splata.   Jest jakby inny, lecz tak samo obcy.   W świecie, który dopiero się wykuwa.   Pisarzoholik   Wywodzi się z holistycznej wizji pisania.   Z nieuniknionego dążenia do całonocnego pisania właściwego.   Świat przez całą noc jest pochłaniany w ogromnych ilościach.   W postaci obserwacji, obrazów, rozmów i słów,   przyjętych w różnych dawkach.   Po to, by o świcie został przetworzony na użytek swój i wszystkich spragnionych.   Rymokrata   Usychały z suchot klony w parku i skrzeczały czarne wrony we folwarku.   Że świat się kurczy i zawęża. Połykany jest on dziś jak wąż przez głowę węża.   O ziemio spopielona, kraczmy jak i one. O świecie nieskończony, ty masz przecie cztery strony.   Metaforysta   Matematyczno- rytmiczny Rymokrata.   Do niepogody ducha dodałbym gorącego uczucia.   Z ośnieżonych szczytów zimowego lata.   Zastosował wszystkie wzory na ułamek świata,   gdzie święte jęzory palą w grdykę jak metaxa.   Narodził się z popiołu spopielony Feniks i próbuje latać.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...