Ukarana pycha../bajka/

[Ryszard Kisiel]

Raz, paw chodził po podwórku,
Dumny, barwny, napuszony.
Obok coś dziobała kurka,
Pyta: chciałbyś mnie za żonę?

Ciebie miałbym wziąć za żonę?
Rzekł paw głosem, pełnym chłodu.
No wiesz, jestem obrażony,
Ja – paw, z królewskiego rodu?

Co się dzieje na tym świecie?
I nastroszył barwne pióra.
Niebywałe, co też plecie
Taka zwykła głupia kura?

Odejdź sobie i bądź zdrowy,
Zadufany ptaku tłusty.
Z wierzchu, jesteś kolorowy,
Za to w środku, do dna pusty.

Kogut przyszedł, co był blisko.
Stały bywalec podwórka.
Pokłonił się kurce nisko,
Chętnie za nim, poszła kurka.

Morał tej bajki sam się wyłania:
I tym z wysokim pochodzeniem,
Często brakuję wychowania.

R>K

[Gryf]

Witaj Ryszardzie bardzo przyjemna bajka, a morał...
święte słowa, właśnie tak często bywa, widzę w tym trochę
pewne osoby z mego życiorysu, które niby wysoko urodzone
okazują się puste w środku.
Ryszardzie pozdrawiam Cię serdecznie...

[Gość]

Swoją bajką z morałem dałeś Ryśku miły, potwierdzenie maksymy, od której wzięła się wierszowana polemika : Pozory czasem mylą ;-))))
Bajka super! Wiesz, że się podoba!
Serdeczności i buziak
Jola