****

[strange phenomena]

Dla siebie los nas stworzył dwoje,
Lecz nas rozdzielił traf żywota
I twe słodycze nie są moje,
Nie mój twój uścisk i pieszczota.

Żyjemy jeno w snach o sobie,
Gdzieś na wyżynach ponad światem,
Gdzie nawet uśmiech jest w żałobie,
Gdzie zimno wiosną jest i latem.

Róż szczęsnym kwieciem nie wieńczone,
Lecz nad łzy wyższe i dumniejsze,
Sięgają w niebo po koronę
Gwiazd serca nasze nie tutejsze.

Tam się kochamy bladzi, niemi,
Oczarowani przez cisz głusze,
Jak jeszcze nigdy się na ziemi
Dwie ludzkie nie kochały dusze.

Niechaj tęsknoty wiecznej siła
Przepoi istość naszą całą,
By miłość bólem nagrodziła
To, czego szczęście nam nie dało.

[strange phenomena]

To jest najpiękniejszy wiersz Leopolda Staffa!

[Michał_Zawadowski]

Czy najpiękniejszy? Sprawa gustu:)
Wolę "Deszcz jesienny" i "Przedśpiew". A tak w ogóle to wolałbym zobaczyć tu Herberta lub Baczyńskiego:)

[strange phenomena]

Jak sam napisałeś, jest to kwestia gustu:) i nie tylko Herbert i Baczyński są poetami:). "Deszcz jesienny" i "Przedśpiew" to też piękne wiersze:)