Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jak ten palec kiwa się w jedną i drugą stronę,
na zewnątrz wzór prostej, słusznej postawy,
wewnątrz złamany, a kto wie, może i zgnieciony.
Ostatecznie, choć czterech, a nawet dziewięciu ma towarzyszy,
przecież jest zupełnie sam, sam jak palec.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


kiwa się głowa chyba, jak palec to nie daj bóg jakiś parkinson się wkrada
boję się takich stworów, i łapy zaczynają mi się kiwać;)
nie dla mnie
pozdrowienia i zdrowia życzę
r
Opublikowano

[quote]Jak ten palec kiwa się w jedną i drugą stronę,
na zewnątrz wzór prostej, słusznej postawy,
wewnątrz złamany, a kto wie, może i zgnieciony.
Ostatecznie, choć czterech, a nawet dziewięciu ma towarzyszy,
przecież jest zupełnie sam, sam jak palec.



Z ostatniego wersu usunąłbym "przecież" i nie powtarzał słowa "sam".
Dlaczego czterech, a nawet dziewięciu? Ciekawym Twojej myśli ;)
Pozdrawiam.
Opublikowano

mniemam, że to wiersz o osamotnieniu pośrod ludzi, rozchwianiu woli i poczucia niepewności - człowiek pozornie "sam jak palec" czuje się jak porzucone dziecko, stąd to "kiwanie" (kiwanie się jest oznaką sierocej choroby, podobnie jak ssanie kciuka)

forma wiersza mogłaby być nieco okrojona, ale to tylko takie tam moje...

serdecznie pozdrawiam Piotrze -
Krysia

Opublikowano

Witam Tereso i dziękuję za odwiedziny.

Czytałaś trochę moich wierszy i wiesz dobrze, że też mam zamiłowanie w krótkich formach ;)

Jednak to, co tu piszę, nie miało nawet być wierszem. To moje krótkie przemyślenia, którym nadałem formę pisemną a i ostatecznie zdecydowałem się tu podzielić z wami.
Wybaczcie więc, że skatowałem was tak opisową formą, ale... tak po prostu wyszło.

Pozdrawiam także.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Trudna wiedza, czy trudna niewiedza? Czas, który nie zostawi śladu też potrafi boleć, kto wie czy nie bardziej... bo jakiś zamazany, zaledwie zamysł tego, jak mogłoby być... gdyby nie było "braku".   Pozdrawiam :)
    • @Gosława   "Wolałabym być sierotą" - to jedno z najtrudniejszych zdań, jakie można napisać, i jakie można poczuć. A jednak jest tu więcej czułości niż goryczy - ta dłoń głaszcząca kamień, łzy na sztucznych kwiatach. Jakby miłość istniała, tylko nie miała gdzie mieszkać. "Stal oczu w błękitność zmienione" to obraz, który bardzo mnie poruszył. A koniecł-odwrócony, skierowany do matki - jest jak cichy cios.  Zaskoczyłaś mnie tym tekstem. 
    • @Czarek Płatak   "Tatuś”  kojarzy się z ciepłem, miłością, bezpieczeństwem i dziecięcą ufnością. Zderzenie tego słowa z brutalną treścią podkreśla, jak bardzo to pojęcie zostało w życiu podmiotu lirycznego wypaczone. Tradycyjnie „pieśń” to utwór wzniosły, hołd oddawany komuś ważnemu. Tutaj to akt fizjologiczny - to pokazuje głęboką pogardę dla ojca. Mocne i wstrząsające studium traumy, przemocy domowej i alkoholizmu. Podmiot liryczny dokonuje w nim bezkompromisowego rozliczenia z ojcem, pokazując, jak głęboko toksyczne wzorce zachowań zakorzeniają się w psychice dziecka. Poruszyłeś też zjawisko zmowy milczenia, tak często występujące nawet wówczas, gdy krzywda dzieje się dzieciom. Ten tekst bardzo mnie poruszył. Mocny, surowy, prawdziwy.  Takie wiersze są potrzebne. "Ślad kropel krwi na ścianie" długo zostanie w pamięci.  Pozdrawiam.   
    • Świetnie, że będę mogła przeczytać całość - zostawię ten fragment na jutro.  Ja bardzo lubię Twoje opowiadania w tylu Poe.  :) 
    • Niektórzy lubią podróżować, pobędą tam wrócą tu i mówią, że wszędzie dobrze, ale w domu jest najlepiej :)   Pozdrawiam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...